Op Zouk naar Brazilië 2011-2012

Een ticket naar Sao Paulo. Een zouk-congres in Rio. Vamos para o Brasil!

Vanwege privacy zijn de meeste namen gefingeerd.

Dinsdag. Echt heel gek. Ik ben het besef van de dagen kwijt. Het is de dag na Kerst. Ook zoiets. Ik ben de hele Kerst bezig geweest met wassen, inpakken, laatste dingen uitzoeken. En nu is het dus zo ver, ik ga naar Brazilië. Om half vijf komt een taxi me ophalen. Ik ben om half elf naar bed gedaan en heb kut geslapen, zeg maar bijna niet geslapen. Alleen het laatste uurtje. Waarom moest ik ook alweer zo vroeg op? O ja, om een trein naar Schiphol te nemen die er ongeveer twee uur voor vertrek is. Een trein later is er anderhalf uur voor vertrek en dat vind ik net te krap. De taxi is zoals gebruikelijk tien minuten te vroeg, dus toch nog haasten. En om iets na half vijf sta ik dan op Centraal Station met bijna drie kwartier speling. Starbucks is al open, dus dan maar even ontbijten. Eigenlijk is er best veel aanloop. Mensen die al vroeg op zijn om naar hun werk te gaan. En een gozer die terwijl hij met een wazige blik een wrap naar binnen zit te werken een paar keer bijna van zijn kruk valt. Kennelijk ook mensen die net terugkomen van het stappen.
Ik had de keus uit een trein met overstap op Duivendrecht of een rechtstreekse. De eerste moet om iets na zes uur aankomen, de tweede om half zeven. Dan toch maar de eerste gekozen, ook al doet die er een stuk langer over en moet ik dus drie kwartier eerder van huis. We vertrekken een minuut te vroeg. Het is een Sprinter. De naam doet vermoeden dat die lekker snel gaat maar we stoppen werkelijk overal. Zelfs in een weiland zo'n twee kilometer voorbij Breukelen. Dat is een foutje, zo blijkt als na een minuut of vijf de bestuurder door het weiland naar de andere kant van de trein loopt. We rijden achteruit terug naar station Breukelen, waarna de bestuurder over het perron weer naar de voorkant van de trein loopt. Uiteindelijk gaan we dan toch verder naar Duivendrecht. De naam Sprinter is me nu ook duidelijk: die slaat natuurlijk op de bestuurder die regelmatig van de ene kant van de trein naar de andere kant moet rennen.
Duivendrecht halen we, alleen de aansluiting naar Schiphol is net weg. Kwartier wachten op de volgende. Vlak voordat we de Schipholtunnel binnenrijden staan we weer een minuut of vijf stil. Ik kijk nog of ik de bestuurder voorbij zie lopen maar nee, dit is geen Sprinter. Daar hadden ze me mooi tuk. Ik had een uur later van huis kunnen gaan, dan was ik toch maar 5 minuten later aangekomen. Einstein had gelijk: reizen door de tijd is mogelijk.
Op Schiphol aangekomen hoef ik alleen mijn bagage maar af te geven want ik heb al via de website ingecheckt. Niet dat je dan sneller bent dan in het verleden, alleen staan de rijen nu bij de machines waar je __zelf__ je bagage kunt labelen. Het spaart wel een hoop grondpersoneel uit.
Mooi op tijd in het vliegtuig. Op weg naar het altijd zonnige Brazilie. Maar niet zo snel, het is mistig in Parijs en we staan 45 minuten te wachten tot we kunnen vertrekken. Die tijd halen we niet meer in en we komen dus te laat in Parijs. In het vliegtuig wordt gezegd dat we de vlucht naar Sao Paulo niet meer halen en we zijn omgeboekt naar de volgende vlucht. Dat betekent 12 uur wachten op Charles de Gaulle airport, een weinig aantrekkelijk vooruitzicht. En dan nog afwachten of je met de volgende vlucht mee kunt. Nee dat laat ik niet gebeuren. Ook niet als dat misschien een leuke vergoeding oplevert. Ze hebben vast een ontsnappingsclausule met overmacht door de mist en zo. Aangekomen in Parijs zoek ik de gate waar ik moet zijn, vraag in mijn beste Frans aan een van de mensen die de enorme rij voor de security check in toom probeert te houden of ik die vlucht nog kan halen en word met grote snelheid langs alle rijen geloodst. Het laatste stukje ren ik naar de gate en haal mijn vlucht. O ja, mijn bagage, hoe zit het daarmee? Nou ja, ze laten toch nooit een vliegtuig vertrekken met bagage zonder eigenaar? Ze zullen de hele kluit uit Amsterdam wel in mijn kist proberen te krijgen.
Ik vraag hier bij binnenkomst in het vliegtuig naar en een zeer charmante stewardess gaat het uitzoeken. Air France heeft duidelijk andere normen dan KLM bij het aannemen van stewardessen. Later hoor ik van een steward dat inderdaad alle bagage uit Amsterdam aan boord is. Ook weer niet zo'n fijn idee want dat betekent dat we een hoop bagage zonder eigenaren hebben. Het voordeel van minder eigenaren is dat we lekker de ruimte hebben. Het vliegtuig is minder dan 75% gevuld.
We vertrekken bijna een uur te laat. Die vertraging hebben we denk ik te danken aan door dezelfde mist waardoor ik deze vlucht bijna gemist had.
Ik zit in een hoekje weggedrukt bij de nooduitgang. Naast me een ouder Turks echtpaar. Zodra we zijn opgestegen gaat de vrouwelijke helft van dat stel op zoek naar een andere stoel en de hele reis zit ik in mijn knusse hoekje met redelijk wat beenruimte en een lege stoel naast me. Heerlijk. De Turkse man is een gepensioneerde civiel ingenieur. Intelligente kerel, dat merk je aan alles. Zijn Engels is goed en we hebben interessante gesprekken.
Bij de toiletten heb je ook vaak leuke gesprekjes die soms waardevolle informatie opleveren. Bij het eten van een ijsje... ja ze hadden ijsjes! Die Air France hebben ons sowieso verwend. Dat begon al met het eerste drankje: champagne. En we konden gedurende de hele vlucht zelf drankjes, crackertjes, broodjes en ijsjes pakken. Geen gezeur of lange gezichten. Elke vraag werd met een glimlach afgehandeld. Tijdens zo'n ijsje stond ik te praten met een Braziliaan die e.e.a. over het land vertelde. Hij had ook in Sao Paulo gewoond maar da's niks. Iedereen doet zo negatief over Sao Paulo: druk, verkeerschaos, lelijk. Ik ben benieuwd, laat ik het maar een kans geven. Ik kijk meestal toch anders tegen dingen aan dan normale mensen.
Onderweg films kijken. Een recente met Tom Hanks, "Harry.." nog wat. Redelijk flauw vermaak, maar soms best grappig. Beter: Benda Bilili, over een groep gehandicapte Congolezen die met hun muziek doorbreken in Europa. Ik kan helaas het einde niet zien dus ik ga hem een andere keer nog eens bekijken.
Boven de wolken schijnt de zon. Wat een verschil in stemming. Dit fenomeen moeten we in Nederland toch echt te vaak missen. Zonlicht doet iets met mensen. Je wordt er sterker van, vrolijker, levendiger.
We vliegen over Galicia, noord Spanje. Mooie kuststreek bij Aviles. Dat lijkt me wel wat voor een volgende vakantie: lekker ruig: bergen, een grote rivier, kleine dorpjes. Het ziet er schitterend uit, badend in de zon.
Korte tijd later markeert Lissabon het laatste stukje vasteland dat we voorlopig zullen zien. We vliegen nog over de Kanaries en Cabo Verde en daarna zien we een hele tijd alleen water.
Parijs-Sao Paulo duurt zo'n 12 uur, waarvan zo'n 7 uur boven water. Vanaf Fortaleza aan de noordkust van Brazilie tot Sao Paulo is het nog 3 uur vliegen.
Na een kwartiertje om Sao Paulo heen vliegen zonder in onze eigen staart te bijten is wel duidelijk dat dit een immens grote stad is. Zo veel flatgebouwen heb ik nog nooit bij elkaar gezien. Het doet me wat dat betreft nog het meeste denken aan Manila.
Na een wat ruwe landing zijn we op Braziliaanse bodem. Bedankt Air France. En nu mijn plunjezak ophalen. Bij de immigratie staat een rij. Er zijn een aantal vluchten kort na elkaar binnengekomen en iedereen wil het land in. Brazilianen, vliegtuigpersoneel en een hele hoop anderen gaan voor via een aparte VIP-ingang. Met de V van voorrang of voordringen. Ik doe er drie kwartier over om er doorheen te komen. Bij de bagageband zie ik geen bekende rugzak dus ik ga maar eens vragen of er nog wat uit Amsterdam is aangekomen. Daar krijg ik geen antwoord op, maar wel dat die van mij er niet is. Die komt met de volgende vlucht. Dat had ik natuurlijk wel een beetje verwacht. Gelukkig hou ik hier altijd rekening mee. In mijn handbagage zit zo'n beetje alles om me de eerste dagen door te helpen. Toch is het wel onhandig. Maar Air France gaat er alles aan doen om mijn tas bij mij te krijgen, ik krijg een toilettasje met wat essentiele dingen mee en mag tot 100 Euro eerste levensbehoeften declareren.
De bus doet er minder dan een uur over. Voor het laatste stukje neem ik een taxi, op aanraden van de buschauffeur. Hij zegt dat het veiliger is met bagage en zo. Nou heb ik hoegenaamd geen bagage maar ik kan intussen de schaal van de kaart een beetje inschatten en zie dat vijf huizenblokken meer is dan ik nu nog wil lopen.
Tegen middernacht ben ik dan bij mijn appartement. 22 uur later dan toen ik van huis ging.

Om tien uur worden twee dienbladen met ontbijt in mijn appartement bezorgd: vers fruit, sap, broodjes, koffie. Lekker. Deze B&B wordt gerund door Milena, een jonge vrouw die zelf ook veel reist. Als het hier winter is wordt het droog en benauwd. Dan gaat zij drie maanden weg. Ze laat op een grote kaart zien waar ze de afgelopen jaren door zuid Amerika gereisd heeft. Sao Paulo is ook een verschrikkelijk drukke stad zegt ze. Het is nu kerstvakantie maar normaal schijnt de stad een grote verkeersopstopping te zijn en vliegen de helicopters met zakenlui af en aan.
Air France gebeld. Mijn rugzak komt vanavond. Of nee, hij is er al, maar moet eerst gescand worden. Ze zullen bellen als ze weten wanneer hij bezorgd wordt. Sao Paulo. Het is tamelijk bewolkt en ik schat zo'n 22 graden. Kan ook iets warmer zijn. Lopend de stad in. Vanuit mijn B&B moet ik eerst via een paar leuke straatjes naar de grotere verbindingswegen klimmen. Via een grote weg met hoge gebouwen kom ik bij het luxe winkelcentrum Higienopolis. De luxe is te merken aan de prijzen. Ik heb een keukentje in mijn appartement en wil zelf thee zetten. In het winkelcentrum zie ik een theewinkel in de stijl van Simon Levelt. Wat ik zoek? Nou gewoon, zakjes. Die hebben ze niet. Wel heel veel thee. Er worden diverse grote bussen uit de wand gehaald en stuk voor stuk onder mijn neus door gehaald zodat ik kan selecteren op geur. Dat gaat me wel goed af en ik weet vrij snel welke ik het lekkerst vind. Die blijkt 40 Euro te kosten voor 50 gram. Dat is wel erg overdreven. Er komt nog een medewerker bij en er worden nog meer bussen onder mijn neus gehouden en uiteindelijk koop ik een zakje "Lichia do Campo". Heerlijk geurige thee die binnen mijn normen van redelijkheid geprijsd is. Ik word hartelijk bedankt voor mijn aankoop en uitbundig uitgezwaaid. Dat voelt toch een beetje ongemakkelijk. Zijn ze nou echt zo blij? Heb ik zo'n dure thee gekocht dat ze de winkel de rest van de week dicht kunnen doen? Hopen ze dat ik gauw terugkom of dat ik het ga doorvertellen zodat straks heel Holanda hier inkopen komt doen? Of zijn het gewoon oprecht blije types? Ik zal het nooit weten. Hun thee is in ieder geval heerlijk.
De eerste avond in Brazilië Milena heeft verteld over de "best pizzeria in town": Braz. Laat ik die eens uitproberen. Het zit er stampvol, dat zie ik als een goed teken. De pizza is erg lekker, tenminste de eerste helft. Daarna gaat de grote hoeveelheid kaas me tegenstaan. En de irritante ober die de hele tijd in de buurt rondhangt om weer een stuk van mijn pizza op mijn bord te schuiven. Hij kijkt alsof hij het liefste zo snel mogelijk alle resterende stukken in mijn strot wil duwen zodat ik maar gauw weer opstap. Die lol gun ik hem niet en ik eet op mijn tempo door. De salade is super, met een enorme lading tonijn. De rekening is flink, ook al omdat er nog eens 10% service charge bovenop komt. Morgen maar iets goedkopers zoeken.
Onderweg naar huis kom ik weer langs bomen zie volgehangen zijn met lampjes.

Het is zwaar bewolkt en niet bepaald warm. Lekker weer om te gaan winkelen. Ik wil een gitaar zoeken. Zal ik een hele goedkope zoeken, alleen om mee te reizen ? Of een goede waar ik thuis ook nog wat aan heb?
Er is een straat "Teodoro Sampaio" met een paar blokken bijna alleen muziekwinkels. Smullen! Al die gitaren, een heerlijk gezicht. Er zit wel veel chinees spul tussen en veel Yamaha, maar ik vind toch ook een paar braziliaanse producten. Twee mooie Rozini's met ingebouwde Fishman voorversterker in een winkeltje met een goede sfeer. Ik word geduldig geholpen en mag alles uitproberen.
De goedkope chinese gitaren beginnen bij zo'n 60 Euro maar ik word er niet vrolijk van.
Een blok verder vind ik een winkel met veel akoestische gitaren en een man die niet bijzonder toeschietelijk is. Niet onvriendelijk maar hij wekt niet de indruk dat hij heel nodig iets moet verkopen. Dat kan een goed teken zijn. Hij laat me rustig vanalles uitproberen terwijl hij verder gaat met het repareren van een gitaar. Een handgemaakte klassieke gitaar uit Bahia kiest mij uit. Wie heeft een ingebouwde versterker nodig als je van jezelf al goed klinkt?
Ik wil er even over nadenken. Op zoek naar koffie en een nadenktafeltje kom ik langs een "restaurante por kilo" dat er goed uitziet. Het idee is dat je met je bord langs een buffet loopt en aan het einde wordt je bord gewogen. Je kunt zo vaak bijvullen als je wilt, het wordt er gewoon bij opgeteld en als je weggaat reken je af op basis van een kiloprijs. Ik heb prima gegeten, eigenlijk beter dan gisteren bij Braz maar dan voor een kwart van het geld.
Ik ben eruit: het wordt de Ernesto Nogueira gitaar uit Bahia. Geen versterking, geen cutaway, gewoon een hele mooie klassieke gitaar. Er kan niet onderhandeld worden over de prijs. Dat kan bluf zijn, of hij weet gewoon wat hij verkoopt. Ik ga uit van het laatste.
Vanavond Zouk in Sao Paulo. Ik ben benieuwd. Ik neem de metro naar Faria Lima en loop naar de Carioca Club. Er staat een rij(tje) bij de ingang. 25 R$ entree voor mannen en ik dacht 15 R$ voor vrouwen. Omgerekend een tientje/zes Euro. Op zich niet eerlijk dat wij meer moeten betalen, maar als dat betekent dat er voldoende dansbare dames zijn heeft het ook wel voordelen. Misschien een idee voor de lessen in Utrecht waar altijd te weinig dames zijn.
De grote zaal van Carioca is flink. De dansvloer is denk ik van het formaat "grote zaal Brasa" maar daaromheen staan tafeltjes met stoelen, twee rijen dik. Op elke tafel een bordje met een nummer en 'Reservado'. Ik vraag aan twee dames of alle tafels gereserveerd zijn, maar dat valt mee: alleen als er een naam op het bordje geschreven is. Nergens dus. Ze nodigen me uit om aan te schuiven en als snel sta ik met Zazai op de vloer.
Ik moet een beetje wennen aan de omgangsvormen. Niet heel erg anders dan bij ons, maar ik ben gewend om echt iedereen ten dans te vragen en dat lijkt hier niet helemaal te werken. Ik word een paar keer vriendelijk afgewezen, iets dat ik in Nederland niet ken. Het kan ermee te maken hebben dat er relatief veel dames zijn die geen Zouk dansen. Of ze denken dat mijn niveau van Portugees iets zegt over mijn dansvaardigheden.
Toch wel wat leuke dansjes gedaan. Een paar keer met beginners maar ook een paar waar ik echt wat in kwijt kan.
Toch raar om ineens tegen de brede lach van Wilma aan te kijken. Zoukers komen elkaar overal tegen.
Ik neem een taxi terug naar mijn appartement. Het valt me op dat hij bijna overal door rood rijdt. Hij remt meestal wel af maar soms ook niet. Als je groen licht hebt moet je dus donders goed uitkijken. Ik had erover gelezen dat je hier 's avonds door rood mag rijden in het belang van je veiligheid omdat je kwetsbaar bent voor overvallers als je stilstaat, maar het zal toch niet de bedoeling zijn om met een vaart van 80 kilometer per uur over een kruispunt te scheuren terwijl de andere richting groen licht heeft?

Strak blauwe lucht, zon... dat heb ik hier nog niet gezien. Vandaag maar eens een wandeling maken langs een aantal parken.
Ik loop over een markt, een soort lang-gerekte Boqueria (voor de Barcelona-kenners). Enorme kramen met vis, groente, fruit.
Ik word aangesproken door een fruithandelaar. Hij biedt me een soort grote tomaat aan. En of ik wil proeven. Nou nee, met die vieze handen van hem en het mes waar hij mee snijdt hoef ik niet zo nodig. Maar ik wil er wel een kopen. 50 R$, zo'n 20 Euro. Ik had natuurlijk meteen door moeten lopen maar ga de discussie aan. Het wordt al snel iets van 15 R$, wat ik nog steeds te veel vind voor een tomaat. Hij doet er een avocado bij. OK, voor 10 R$ wil ik dat setje dan wel, al is het maar voor de lol van het onderhandelen. Hij komt dan met nog meer vruchtjes, een soort passievruchten. Ook lekker, doe die er ook maar bij. Hoeveel wordt het dan? 200 R$, zeg 80 Euro. Hij lijkt te denken dat ik geen idee heb wat die Reais waard zijn. Ik heb er genoeg van en loop weg. Hij komt achter me aan en lijkt boos. Hij vindt dat hij moeite voor mij gedaan heeft en wil geld zien. OK, ik geef hem een briefje van tien voor de tomaat met avocado en hij gaat pruttelend overstag: "Jullie buitenlanders denken dat je hier alles voor een prikkie krijgt" of iets van die strekking. Dat heeft hij dan weer wel goed ingeschat.
De zon schijnt vrolijk door en de temperatuur schiet naar de bovenkant van de twintig.
Veel triestigheid. Praca Republica. Een markt met prullaria. Veel zwervers en armoedig uitziende types. Het voelt hier niet veilig en zeker niet fijn. Ik draag mijn Nikon in een plastic tasje zodat het niet op een camera lijkt. Lelijke hoge gebouwen. Sao Paulo is inderdaad een stad van beton en glas.
Mooi station Luz. Volgens de Lonely Planet volledig opgebouwd uit onderdelen die speciaal uit Engeland hier naartoe verscheept zijn.
In park Luz zit ik even op een bankje als er een vrouw naast me komt zitten en een gesprekje begint. Misschien met de beste bedoelingen maar ik ben toerist, zij ziet er flink opgemaakt en... hoe zal ik het netjes zeggen... doorleefd uit. Het maakt me triest. Ik wil weg. Ik heb geen behoefte aan seks tegen betaling en misschien is ze daar helemaal niet op uit. Ik heb bij haar ook geen behoefte aan seks zonder betaling trouwens. Na een minuut of tien zeg ik vriendelijk gedag en loop verder met een leeg gevoel.
Op een brug over een grote weg staan twee jongens te vliegeren. Hun vlieger hangt honderden meters verder, het touw gaat over de snelweg heen.
Ik kijk ernaar uit om de stad uit te gaan. Op dit moment heeft het weinig zin om naar de kust te gaan want naar het schijnt is daar geen vierkante centimeter strand meer zichtbaar en zijn alle hotels vol.
Gesprek met de vader van Milena. Heeft 40 jaar lesgegeven op een universiteit en is er wel klaar mee. Hij is sinds 4 jaar met pensioen. Spreekt zijn talen: Portugees, Spaans (Portinhol), Engels, Frans.

Regen. Al sinds vanochtend vroeg hoor ik het plenzen en het lijkt niet over te gaan. Gelukkig word ik vandaag opgehaald door Zazai, de japanse dame die ik bij het Zoukfeestje in Carioca heb leren kennen. Japans maar wel geboren en getogen in Brasil. We rijden met de auto door de stad. Het is rustig in de stad. Er is bijna geen verkeer. Zegt ze. Veel mensen schijnen de stad uit te zijn, naar de kust, naar Rio of naar familie in andere plaatsen in dit enorme land. Aan de kust lijkt het me niet fijn. Ik zie foto's in de krant waarop veel vlees en heel weinig zand te zien is.
Lunch, lekker! Afgrond met een 4-espresso sampler met vier braziliaanse koffiesoorten. Je betaalt iets van 7 Euro voor 4 espresso's zodat je ze kunt vergelijken.
Buiten geeft Zazai het parkeerbonnetje en betaalt. De auto wordt dan weer opgehaald. Het schijnt niet veilig te zijn om zelf je auto te parkeren. Het komt regelmatig voor dat je bij je auto aankomt en je al dan niet met geweld je autosleutels afhandig gemaakt worden.
Bij een supermarkt koop ik een chip voor mijn mobieltje. Daar heb ik eigenlijk een CPF voor nodig maar omdat Zazai die heeft krijg ik hem toch mee. Na wat prutsen heb ik een braziliaans telefoonnummer.
Ik krijg 's avonds een lift van de mensen van de B&B naar Avenida Paulista om naar de oud en nieuwviering te gaan. Scheelt me een kwartier wandelen.
Veel mensen in het wit. Er worden onderweg regenjasjes verkocht, of liever gezegd doorzichtige langgerekte pedaalemmerzakken met drie gaten erin. Ik word de hele tijd ook aangesproken "capa capa..." maar ik heb een ANWB regenjas en die lijkt me toch echt warmer.
Duizenden mensen op de been. Een kerel loopt op me af en begint in het Portugees tegen me te praten. Iets met geld nodig hebben. Hij blijft maar lullen en ondertussen staat zijn vriend de hele tijd over mijn hoofd te aaien. Ik praat in het Nederlands terug want ik heb hier helemaal geen zin in. Als hij me op een gegeven moment beetpakt ben ik er klaar mee en loop een paar meter verder. Ze komen niet achter me aan. Een paar minuten later word ik door een meisje aangesproken dat daar met een vriend en vriendin staat. Of ik alleen ben. Ze hadden gezien dat ik lastiggevallen werd en vragen of ik bij hen wil blijven. Lijkt me prima, deze luitjes zijn wel OK.
Het regent aan een stuk door, soms iets minder hard maar meestal plenst het flink. Op het grote podium spelen bands. We staan er een paar honderd meter vandaan maar er hangen grote schermen in de straat waarop we het van dichtbij kunnen volgen en elke 50 meter hangt er een tros luidsprekers. Jammer dat het geluid pas een paar seconden na het beeld komt. Niemand lijkt zich daar aan te storen, ik ben natuurlijk weer de enige.

Clemente, de vriend van Milena brengt me naar hotel Formule-1 en wijst onderweg allerlei dingen aan, waaronder de bioscoop Unibanco, met twee locaties aan weerszijden van de weg. Jammer dat ik mijn appartement uit moet. Dat was echt luxe.
Ik vind het moeilijk om gemotiveerd te blijven. Deze reis kost een flinke som geld en er is eigenlijk geen reet aan met dit weer. Dan kan ik twee dingen doen: er wel een reet aan maken of naar huis gaan.
Het lijkt over heel zuid Brazilie te regenen.
Mijn kamer op de 17de verdieping van het Formule-1 hotel geeft een mooi uitzicht over Sao Paulo. Voorzover je wat ziet dan, door de laaghangende bewolking. Geslapen tot vier uur 's middags. Daarna het internet afgespeurd op zoek naar accommodatie aan de kust en in Rio. Alles is vol of veel te duur. En ik weet eigenlijk nog niet eens waar dat congres in Rio nou precies is. Er staan een paar adressen op de website maar wat is wat? Ik mail Renata Pecanha en krijg vrij snel een mailtje terug met details. Top!
Belangrijk: Kleber reageert op mijn Facebook-oproep voor accommodatie in Rio. Hij heeft een hostel geboekt voor zijn Londen-groep en ik kan erbij. Mooi! Dan heb ik meteen aanspraak, mensen die weten waar we moeten zijn, veiligheid van de groep en meer voordelen.
Wat een verschil: ik heb nu een klein kutkamertje voor dezelfde prijs als de Boss House B&B. En dan moet ik nog bijbetalen voor drinkwater, internet en ontbijt. Geen keuken, zelfs geen koelkast, geen mogelijkheid om de was te doen en te gehorig om gitaar te spelen. Wat vinden mensen eraan om in een hotel te zitten? Dit is duidelijk niet mijn beste dag.

Pogingen om via het internet accommodatie in Paraty te vinden mislukken. Ik heb geen zin om het erop te wagen. Straks loop ik daar het hele dorp rond en blijkt alles vol te zijn. Vroeger deed ik dat wel. Misschien dat ik het nu niet zie zitten omdat ik ouder ben? Ben ik een stuk zelfvertrouwen kwijt? Of komt het door alle verhalen over veiligheid. In Azie, Australie en Cuba heb ik me nooit onveilig gevoeld. Hier wel. En door de aanhoudende regen van de afgelopen dagen heb ik ook weinig zin om lang door een stad te dwalen.
Ik wil eerst even de deur uit. Het weer lijkt op te knappen en ik wil niet langer binnen zitten. Aan Avenida Paulista ligt een parkje: Park Trianon. Best aangenaam. Je moet even door de kerstversiering bij de ingang heen maar daarna is het gewoon een tuin met hoge tropische bomen, wandelpaden en bankjes. Op diverse bankjes zitten mensen te relaxen, te studeren of zich in moeilijke yoga-houdingen te wringen. Twee djembe-spelers zorgen in een uithoek van het park voor muzikale begeleiding.
Ik loop verder over Paulista waar ze het enorme podium van oud & nieuw aan het afbreken zijn. Nu is pas goed te zien wat een onderneming dit is.
Een stukje verder de wijk in, richting Jardims. Winkeltjes, eettentjes, mooie huizen. Als ik erover denk om terug te keren om mijn zoektocht op het internet voort te zetten zie ik een bord "Ibirapuera". Daar wilde ik vrijdag al naartoe maar was te laat. Ik besluit om nog een stukje verder te lopen. Slecht voorbereid: geen kaart, geen Lonely planet, geen hoed. Wel zonnebrandcreme en die ga ik toch maar eens aanbrengen want de zon begint flink door te schijnen.
Ik vraag onderweg naar Ibirapuera. Sim, esta perto. OK, dan nog maar een stukje verder lopen als ik er toch bijna ben. Dat perto blijkt dan nog wel een kilometer of zo te zijn, maar goed, ik kom bij het park. Een paar foto's van het monument en de verschrikkelijk lelijke enorme kerstboom. Jammer dat alle musea dicht zijn. Je hebt hier het MAMP (hedendaagse kunst) en het Afro-Brasilian museum. Beide dicht. Dan maar een bus terug naar Paulista. Die zet me al vrij snel weer af en gaat niet verder in de richting die ik eigenlijk wil: Consolacao. Jammer, dus toch nog een eind lopen.
Maar het blijkt toch weer ergens goed voor te zijn. Midden in die enorme winkelstraat kom ik ineens Petra van de Zouk-lessen bij Brasa tegen. Ik wist dat ze hostess bij KLM is maar dat je elkaar dan in Sao Paulo tegenkomt verzin je niet. Als die bus me dichter bij mijn hotel had afgezet waren we elkaar niet tegengekomen. We spreken af om vanavond wat te gaan eten. Leuk!
Zazai geeft me nog een ander webadres voor accommodatie in Paraty en vlak voordat ik de deur uitga krijg ik een reactie dat er een appartementje beschikbaar is. Super! Straks meteen uitzoeken hoe laat er een bus gaat.
We gaan naar het hotel waar de KLM-crew verblijft en gaan met een ploegje van 9 uit eten. Een stuk gezelliger dan de keren dat ik alleen aan een tafeltje zat. Leuke gesprekken en het grappige is dat het net lijkt alsof deze mensen elkaar al lang kennen maar ze hebben elkaar ook pas gisteren ontmoet bij de briefing voor hun vlucht. KLM heeft zoveel personeel en stelt voor elke vlucht een nieuwe bemanning samen dus de kans dat je met mensen samenwerkt waarmee je al eerder op stap was is vrij klein. Toch leuk dat ze dan toch als hechte groep overkomen.
Na het eten gaan Zazai en ik mee naar Petra's hotelkamer. Een behoorlijke kamer mag ik wel zeggen. Ruim genoeg om te dansen en dat is dan ook precies wat we gaan doen. Zouk-tunes van Youtube en bailamoooos!

Zon! HEET!
Gisteravond nog tot laat bezig geweest om een bus naar Paraty te vinden maar de eerste vertrekt pas vanmiddag om drie uur. Dan heb ik weinig meer aan Paraty want morgen wil ik al verder naar Rio. Toch besluit ik om het te proberen zodat ik nog een andere omgeving zie dan de stad. Eerst door alle beschrijvingen in het Portugees heen worstelen. Deze jongens doen niet aan Engels. Uiteindelijk ben ik zo ver dat ik een account aangemaakt heb en klaar om de bus van drie uur te boeken, zijn net de laatste stoelen vergeven. De eerstvolgende is om vier uur. Die probeer ik ook nog maar voordat ik door de selectie heen ben zit die ook vol. Nou laat dan maar zitten. Ik ga morgen wel rechtstreeks naar Rio.
Naar Rio gaan veel meer bussen en er is nog plek zat voor diverse tijden dus dat ga ik boeken. Eerst een account aanmaken. Dat strandt op een CPF. Dat is een soort SOFI-nummer dat je als buitenlander niet hebt. Dit had ik ook al nodig om een telefoon-SIM te kopen en daar heeft Zazai me aan geholpen, maar deze keer kom ik zonder CPF gewoon niet verder. Damn. Het wordt me niet makkelijk gemaakt in dit land. Dan moet ik maar naar de busterminal om een ticket te kopen. Op die manier reisde ik 20 jaar geleden. Je zou denken dat met de komst van het internet alles makkelijker zou moeten worden maar dan worden er wel weer regeltjes verzonnen zodat het weer lastig wordt. Nou ja, dan ga ik maar volgens hun regels spelen anders kom ik nergens.
Metrostation Paulista is vlak naast mijn hotel. Met de metro ben ik in een half uur bij het enorme busstation Tiete. Mooi dat ik nu ook meteen weet waar ik morgen moet zijn. Tiete is werkelijk enorm: 75 bussluizen, tientallen busmaatschappijen met hun verkooppunten, eetkraampjes, zelfs een punt waar je vaccinaties kunt halen. Hiervandaan gaan bussen naar alle uithoeken van Brazilie. Ik koop mijn kaartje voor morgen, drink een espresso en besluit dat ik hier morgen ook wel kan ontbijten voordat ik vertrek.
Een stukje terug met de metro ligt de wijk Liberdade. Dat is een soort Chinatown. Aziatische winkeltjes, barretjes, straatverlichting in de vorm van chinese lantarens. Ik scoor hier een goedkope paraplu. Die zal vast niet lang meegaan maar hopelijk heb ik hem weinig nodig.
Praca da Se ligt hier ook vlakbij. Daar is een kathedraal die het aanzien best waard is. Ik heb niks met kerken maar maak er toch maar een paar foto's van.
Eigenlijk ben ik meer geinteresseerd in de boekwinkel daar tegenover. Ik ga op zoek naar bladmuziek maar er is niet veel. Ze helpen me wel heel vriendelijk. Een van de verkopers legt me in een soort Engels uit dat aan de overkant een tweedehands-winkel is waar ze ook boeken hebben. Misschien heb ik daar meer succes. Die winkel vind ik en de muziekafdeling staat inderdaad vol bladmuziek maar het is met name europees klassiek materiaal van Beethoven, Debussy, Brahms. Niet de braziliaanse gitaarmuziek die ik zo graag wil vinden.
Dan maar terug naar mijn Formule-1 hotel. Mijn kamer is aan de schaduwkant, zo blijkt nu de zon zich laat zien. Ik vraag bij de receptie of ik naar de andere kant kan verhuizen. Ja hoor, geen probleem. De meisjes bij de receptie zijn zo lief: geen gezeur, heel geduldig uitleggen naar welke kamer ik dan kan.
Wat een verschil voor mijn humeur. Lekker in het zonnetje mijn reisverslag bijwerken. Misschien klinkt het raar maar ik begin me een beetje thuis te voelen in Sao Paulo. Ik weet zo'n beetje hoe ik door de stad heen moet reizen, kan het qua formaat iets beter plaatsen, kan enigszins inschatten waar het wel en niet veilig is en kan een aantal dingen die ik nodig heb of wil bezoeken ook vinden. Als ik hulp nodig heb zijn er diverse mensen die willen helpen en niemand doet moeilijk over mijn gebrekkige Portugees. En het eten is hier lekker. Misschien scheelt het ook dat ik morgen wegga, maar deze drukke stad van beton en glas heeft toch ook wel een positieve indruk gemaakt.
's avonds spreek ik met Zazai af. Ze haalt me op en we rijden naar Vila Madalena, een wijk met veel restaurantjes en barretjes. We komen bij een Spaans tapas-restaurant dat er gezellig uitziet. De auto wordt voor ons geparkeerd. Je weet nooit waar ze hem precies neerzetten maar ik heb op diverse plaatsen in de stad binnenplaatsen en parkeergarage's tussen de huizen gezien. Ik kan me ook voorstellen dat het wel eens misgaat en je je autosleutels aan de verkeerde meegeeft zodat je je auto nooit meer terugziet.
Na een lekker tapas-maal gaan we naar een samba-cafe. Het is eigenlijk meer een soort bijgebouw dat past op het het erf van een boerderij, maar dan ingebouwd tussen andere huizen. Enkelsteens muren met pleisterwerk aan de buitenkant maar niet gestuct aan de binnenkant. Een onhandige muur in het midden van de ruimte, afbladderende verf, een geimproviseerde bar van spaanplaat en slecht verlicht. Maar het belangrijkste is dat iedereen het prima naar zijn zin lijkt te hebben en niet alleen binnen maar ook buiten. Door het groezelige raam kijken voortdurend mensen wat er binnen gebeurt. Binnen zitten vier mannen met instrumenten: een gitaar met 7 snaren, pandeiro en nog twee snaarinstrumenten die ik niet ken. Later komt er een zangeres bij en dan gaat het pas echt los: samba, chorino en weet ik wat voor muziek.

De weg naar het Tiete busstation is me inmiddels bekend. Ik ben er ruim op tijd zodat ik nog even kan ontbijten voor de 6 uur durende busrit. Bij "Pao de Queijo" hebben ze lekkere kaasbroodjes. Mijn geduld wordt alleen wel op de proef gesteld want er staan lange rijen. Al snel wordt duidelijk waarom: het gaat hier ontzettend langzaam. Er lopen een stuk of zes meisjes zonder veel coordinatie door elkaar heen of ze staan een tijdje niks te doen, bijvoorbeeld om te wachten tot ze broodjes uit de oven kunnen halen. Na een minuut of twintig ben ik dan toch aan de beurt en bestel mijn broodjes, sapje en koffie. De broodjes zijn net op maar gelukkig komt het meisje dat bij de oven staat nu in actie en stort een plaat met verse broodjes in de vitrine. Voor de koffie moet ik om de stand heen lopen en mijn bonnetje aan een ander meisje geven dat dan de koffie zou gaan maken. Maar ze gaat eerst nog een sapje halen, een ander type broodje dat ik niet besteld had en nog meer broodjes. Ik vroeg me af waarom de broodjes zo snel op waren, maar als je alles twee keer krijgt is die vraag ook beantwoord. Ik besluit om een tweede sapje en zo'n kip-broodje gewoon aan te nemen. Als zij hun zaakjes niet op orde hebben ben ik niet te beroerd om daar misbruik van te maken. De overige broodjes geef ik toch maar terug want ik heb al genoeg bagage. Ik heb een stapel t-shirts en mijn ANWB-regenjas die vooral water opzuigt en later enthousiast doorgeeft in Sao Paulo gelaten om iets lichter te reizen maar mijn rugzak is toch nog best zwaar.
De bus van "Expresso do Sul" staat al te wachten bij gate 8. Het blijkt een behoorlijk luxe bus te zijn. Had ik toch niet voor niks een wat duurdere klasse geboekt. Bij het instappen krijgen we een klein doosje met een paar snacks en een flesje cassis of zo. Ik hoef onderweg geen honger te hebben met nog een lading broodjes in mijn tas.
Ik zit naast een Braziliaan die voor zijn studie een examen in Rio moet doen. Hij spreekt goed Engels maar is niet erg spraakzaam. Wel pakt hij van tijd tot tijd een vers flesje water uit de koelkast en voor mij ook dus ik heb toch wel plezier van hem.
Na een half uur zijn we aan de rand van Sao Paulo en het landschap wordt groen en landelijk. De zon schijnt uitbundig. In de bus wordt een flauwe film vertoond met Portugese ondertiteling zodat ik nog wat kan oefenen.
De reis verloopt soepel tot we stil komen te staan. Ik schat dat het nog een uur is tot Rio. Het is niet duidelik wat er aan de hand is maar na een kwartiertje komen allerlei chauffeurs op het gemakje een peukje roken tegen de vangrail. Dat lijkt me een teken dat het nog wel even kan duren. Uiteindelijk staan we een uur stil, daarna nog af en toe. Met een vertraging van anderhalf uur komen we aan in Rio.
Ik wil met de taxi naar de hostel maar dat gaat niet zomaar. Ook hier staat een file. Van mensen die ook met de taxi willen. Na een klein halfuur mag ik instappen. De rit naar Catete is zijn geld wel waard. Onderweg zie ik Cristo op de berg Corcovado, de paradelocatie van Carnaval, Pao de Azucar (Botafogo) en heel veel meer Rio.
Aangekomen in de hostel blijken de anderen er nog niet te zijn dus ik heb mijn bed voor het uitkiezen. Er staan er vier. Hostel Republica maakt wel een gezellige indruk. En heel belangrijk: de WiFi doet het.
Een uurtje later komen Kleber en de anderen en ontstaat er een hoop gedoe over de kamerindeling door mensen die bij elkaar willen blijven. Uiteindelijk blijf ik door subtiele sturing van dit proces waar ik zit en krijg Gustaw en Felicja uit Polen op de kamer. Er is meteen een klik. Leuk stel! Eigenlijk weet ik niet of het een stel is maar het is wel een leuk stel. Stel mensen.
We eten onze eerste pizza in Rio en de verhalen over Porto Seguro komen los. Paradijs, heerlijk rustig, elke dag dansen tot de zon opkomt, zwemmen, luieren in de hangmat en heerlijk eten. Ik heb zo te horen heel wat gemist in regenachtig Sao Paulo. Nou ja, volgend jaar dan maar. Sao Paulo was wel leerzaam maar het voelt niet als vakantie.

De vakantie is begonnen. We gaan met een groepje naar het strand van Ipanema. Heerlijk weer, mooie omgeving. Jammer van alle parasols maar volgens Kleber is het nu juist rustig. Er komen veel verkopers langs met allerlei etenswaren, drank, sarongs, parasols, sieraden en zelfs vliegers. Ik neem een "queijo qualho". Dat is een dikke plak kaas op een stokje zoals een ijslollie. Dit wordt op houtskool geroosterd. Heel apart.
Ook blijkt dat mijn mobieltje een Sao Paulo nummer heeft. Zoiets verwacht je niet. Een mobieltje heeft een mobiel nummer en is niet gebonden aan een stad of staat. In Brazilië wel.

Het Zouk-congres begint. De eerste dag met workshops en vanavond een feest. Het Centro Coreografico do Rio de Janeiro heeft vier verdiepingen met danszalen en andere studio's. Leuke workshops, leuke mensen.
Rond half zes tijdens de workshop van Wakko Olivier valt de stroom uit. Nog een laatste stuiptrekking van de muziek en dan is het echt op. Het blijkt niet gewoon een kwestie van de aardlekschakelaar weer omzetten. Het is niet beperkt tot onze ruimte of zelfs ons pand maar de hele wijk zit zonder stroom. Het schijnt vaker te gebeuren. Hoe lang duurt zoiets? Tja, kan 5 minuten zijn of een paar uur zeggen ze.
Het voordeel is dat je nog eens aan een gesprek toekomt. We blijven met zo'n twintig mensen in de buurt van het raam een beetje hangen en kletsen en het is eigenlijk best gezellig.
Na pakweg drie kwartier gaat het licht weer aan. Officieel zou Rene Bijkerk nu een workshop geven maar die is verplaatst naar morgenochtend als eerste. Echt sneu. Hij was al bang dat er vanavond weinig belangstelling zou zijn vanwege het tijdstip en omdat er tegelijkertijd een dansdemonstratie op een plein is. Nou hoefde hij zich over dat laatste niet zo druk te maken want het regent alsof de atlantische oceaan nodig bijgevuld moet worden.
Ik vraag Wakko of hij de workshop-figuur nog even wil voordoen zodat we die kunnen filmen en dat doet hij met plezier.
Ik hoor dat er op de bovenste verdieping nog een late workshop aan de gang is. Even kijken. Aha, het is Kleber die hem geeft. Dat lijkt me wel leuk. Er staat &&n dame vrij. Ik ben wel net aan een appel begonnen en ik heb eigenlijk wel flinke trek. Nou ja, what the heck, een paar flinke happen nemen en gaan met die banaan. Eh appel.
Imani heet ze. Een hele mooie, zachte intelligente jonge vrouw. Hindoestaans zo te zien. En ze blijkt Nederlands te spreken. Dat is toch even een rare gewaarwording. Ze is als enige Surinaamse bij het congres. Ze danst fijn. Na korte tijd moeten we wisselen. Er zijn nog meer leuke dames in deze groep. Ik ben blij dat ik nog even ben aangeschoven en de figuur die we leren is ook leuk.
Na de workshop ga ik nog even een praatje maken met Imani. Ze gaat ook voor het feest nog even naar haar hotel en vindt het wel een goed idee om mee te lopen naar de metro. We gaan met een groepje de regen in. Het regent gelukkig niet zo hard. Dat wil zeggen, totdat we een blok verder zijn. Dan gaan de sluizen open en moeten we zoeken naar een schuilplaats. Een mooie gelegenheid om even bij te praten met Imani over haar werk, reizen, muziek, dans, plannen voor dit jaar. Ik probeer op te letten wat ze vertelt in een kansloze poging het allemaal te onthouden, maar ik vrees dat een groot deel van mijn hersenen veel drukker is met het verzinnen van manieren om haar langer in mijn buurt te laten zijn.
We gaan met het groepje eten in een kilo-restaurant. Jeweetwel, waar ze je bord wegen en op basis van de kiloprijs berekenen hoeveel je moet betalen. De dame bij weegschaal vraagt of ik mijn bord wil wegen en daarna nog terugkomen. Ja ik wil waarschijnlijk nog wel een keer opscheppen. Nou blijken ze nog een andere constructie te hebben: "Livre Individual" of zoiets. Het was mij niet opgevallen dat ze op mijn bonnetje een stempel zetten in plaats van het gewicht. Daar kwam ik achter toen ik het toetje ging halen. Ik bleek dus een "All you can eat" stempel te hebben en het toetje was daarvan uitgesloten. Conclusie: ik heb teveel betaald voor 1 bord eten en moet het toetje alsnog extra betalen. Daar ga ik over in discussie want ik vind dat me dat niet duidelijk is uitgelegd. Na wat heen en weer gepraat gaat de manager overstag en geeft me 20 procent korting op het "all you can eat" gedeelte. Ik spreek nauwelijks Portugees maar krijg wel mijn zin.
Een half uur met de metro naar onze hostel en dan nog een stukje lopen. Douchen en dan weer de metro naar het feest, dus weer een half uur plus lopen. Alles bij elkaar ben je dus anderhalf uur bezig met reizen. Toch is het wel de moeite waard om even lekker te douchen en een schone outfit aan te trekken.
Het feest is bij de Tijuca tennisclub. Bij de ingang staat een enorme rij en er zit nauwelijks beweging in. Na een kwartier blijkt die rij te zijn voor mensen die nog niet betaald hebben. Wij hebben al een kaartje dus kunnen doorlopen.
We hebben nog maar een paar dansjes gedaan als het feest wordt onderbroken door anderhalf uur demonstraties en een danswedstrijd. De hele flow is eruit en we zijn afgekoeld. Wat een domper. We hadden vooraf afgesproken dat we om twee uur weg zouden gaan maar dat betekent dat we nauwelijks hebben kunnen dansen want het is inmiddels bijna drie uur dus we blijven nog even. Twee uur wordt dus vier uur.
Taxi's rijden hier ook door rood. Ook in de nauwe straten in de wijken rijdt hij stevig door en duwt met lichtsignalen alles dat zich op het asfalt durft te wagen opzij.

Geen ontbijt vandaag. Het is er vast wel maar ik slaap erdoorheen. Dat was nodig. Ik blijf een paar uur in de hostel om oude Zouk-aantekeningen en filmpjes te bestuderen. Omdat ik een paar maanden niet heb kunnen dansen is er nogal veel weggezakt. Na een tijdje ga ik toch maar naar de dansschool voor een late workshop met Adilio: "Flashmob". Wat is een flashmob? Een groep mensen die opgaan in het gewone volk, bijvoorbeeld in een winkelcentrum of station en opeens iets expressiefs gaan doen. OK, wij gaan dus een flashmob instuderen. Waar gaan we die uitvoeren? Gaan we die uitvoeren? Hoe laat? Of is het gewoon een kreet? Nee het blijkt behoorlijk serieus. We gaan eerst een uur werken aan een synchrone choreografie. Ik dans met een braziliaans meisje Julie dat een geel tshirt aanheeft waarop staat dat ze bij het personeel hoort. Ze communiceert weinig, onafhankelijk van de taal. Ik probeer Engels, Portugees, Nederlands maar er komt niet veel uit. Ze kijkt me ook bijna niet aan en ik weet niet of ze er eigenlijk wel zin in heeft. Nou ik wel en ik ga ervan genieten. Het lijkt of Adilio de choreografie ter plekke uit zijn duim zuigt. Elke keer veranderen de passen en wordt er vanalles veranderd. Nou weet Adilio meestal wel wat hij doet dus ik heb er wel vertrouwen in dat het goedkomt. Tegen het eind van de workshop worden meerdere groepen samengevoegd. Ook dat gaat niet zonder enige improvisatie maar het globale idee wordt duidelijk. Vanavond gaan we het uitvoeren met vier groepen die allemaal verschillende dingen gaan doen. Na de workshop is er nog een workshop van een uur om de choreografie verder uit te werken. Julie komt niet naar boven. Ik ga haar zoeken maar nee ze kan niet meedoen. Tja, waar heb ik dan met haar voor geoefend? Op zoek naar een andere dame, weer twee verdiepingen naar boven maar Felicja is net weggekaapt. Weer twee verdiepingen naar beneden waar Kelsie en Geebin met Kleber aan het oefenen waren. Ze zijn er nog. Ik spreek Kelsie aan met "You::: wanna do something extraordinary?". Ze is aanvankelijk een beetje overdonderd maar na een korte uitleg lijkt het haar wel leuk, ze zegt Geebin waar we zijn en gaat mee. Probleem opgelost. Ik kan de routine van het eerste uur wel en van het tweede uur hebben we nog niet zo veel gemist. We puzzelen ons een slag in de rondte maar komen wel uit de meeste dingen en de rest moeten we vanavond maar zien. Leuk is het in ieder geval en ik leer weer wat nieuwe moves.
Het feest in de Tijuca Tenis Clube begint goed. Lekkere muziek, leuke mensen, lekker gedanst. Tegen enen ga ik op zoek naar Kelsie waarmee ik de choreografie heb ingestudeerd en vind haar uiteindelijk op de vloer. Waar anders. Zij gaat naar de kant waar de dames samenkomen en ik naar de kant van de heren. Ik denk dat het nog niemand opvalt. Dan klinkt ons nummer: "Vontade de Amor" van Paulo Mac. De eerste groep stroomt de vloer op en doet hun act. Hier en daar hoor ik "flashmob". Mijn ogen scannen het publiek aan de andere kant maar Kelsie is nergens te bekennen. Dan zijn wij aan de beurt. Ik loop op goed geluk met de anderen de dansvloer op, iedereen zoekt zijn of haar partner maar ik blijf alleen op de vloer en ga er maar weer af. Waar is Kelsie nou? Ik vind haar aan de zijkant achter vijf rijen publiek. Ze had geen idee dat wij aan de beurt waren. Als ze nou oogcontact gezocht had was het wel gelukt. Nou ja, dan maar niet 30 seconden in de spotlights. Ik kan het haar niet kwalijk nemen, de uitleg was voornamelijk in het Portugees en ik heb het vast niet goed overgebracht.
Na de flashmob worden weer gedurende twee uur shows en een wedstrijd georganiseerd zodat we dus weer nauwelijks aan dansen toe komen en volledig afgekoeld en chagrijnig lukt het me niet om er nog echt plezier in te hebben.

Ik dacht dat ik veel bij me heb maar sommige mensen slepen met rolkoffers waar ze in zouden kunnen wonen. En het valt me op dat dat vooral relatief kleine fragiele vrouwtjes zijn die zo'n huis op wieltjes bij zich hebben. Neem het japanse meisje dat in ons hutje zit. Ze komt ongeveer tot mijn oksel maar sleept een koffer mee waar zelfs ik in pas als ik mijn best doe.
Ik ga redelijk op tijd naar de dansschool zodat ik de tweede workshop van de ochtend nog kan meepakken. Als ik er bijna ben maak ik een misstap omdat ik op het verkeer moet letten. Er ligt een ring van betonnen eilandjes ter grootte van bakstenen midden op de weg. Wie verzint zoiets? Een auto rijdt er gewoon overheen en een voetganger struikelt erover. Ik verzwik mijn enkel. Ja, die enkel die ik twee jaar geleden verzwikt heb zodat ik een jaar nauwelijks kon dansen. Deze keer lijkt het mee te vallen, ik kan nog lopen maar ben wel geschrokken.
Ik ga voor het gemak maar eens meedoen met een beginnersworkshop. Die is best leuk en doordat ik met mijn intermediate-niveau goed kan meekomen kan ik op mijn gemak dansen en er gewoon plezier in hebben.
De tweede beginnersworkshop is te moeilijk voor beginners maar ik vind hem erg leuk. Kamacho, de danser met het witte haar, is een erg aardige kerel die alles geduldig uitlegt en goed oplet wat we aankunnen.
Na een leuke dag met workshops loop ik met Imani naar de metro. Onderweg eten we wat en we spreken af dat we elkaar bij metro Ipanema/Osorio zien om naar het laatste feest te gaan.
Dat metrostation blijkt vier uitgangen te hebben. Bij de uitgang waar wij aankomen is geen Imani. Na tien minuten ben ik maar eens opnieuw naar binnen gegaan, opnieuw door de checkin-carrousel (hoe heet dat) en omgelopen naar uitgang Ipanema. Daar vraag ik een bewaker of hij een gekleurde jongedame heeft gezien. Ja, een 'morena' met krullen, die heeft net een taxi genomen naar Botequim São Nunca. Shit, net misgelopen dus.
Terug bij de andere uitgang nemen we een taxi. Bij Botequim São Nunca staat een enorme rij maar geen Imani. Ik begin me toch wel zorgen te maken. Ik zal vast al binnen zijn, stel ik mezelf gerust. Na 50 minuten in de rij staan zijn we bijna binnen en dan begint weer een leuke exercitie:

• We moeten onze ID laten zien
• Dit levert een bonnetje op
• Binnen moeten we nog wat gegevens opnoemen en verruilen we het bonnetje voor een pasje
• Dan worden nog de tassen nagekeken

Er staat een enorme bouncer dus ik laat het wel uit mijn hoofd om er grapjes over te maken.
Imani is al binnen. Die heeft met haar charme de rij omzeild. Ik ben blij. Blij om haar te zien en gerustgesteld. Boven wordt lekkere Zouk gedraaid en is het lekker rustig zodat we veel ruimte hebben om te dansen.
De shows duren weer bijna een uur. Zodra ze beginnen verandert de muziek boven in Samba zodat we weer niet kunnen dansen. Het wordt bij dit congres wel erg moeilijk gemaakt om vlieguren te maken. De shows zijn trouwens niet te zien want er staat 200 man om een dansvloer ter grootte van de salsazaal van BrasaZouk.
Het enige leuke aan deze avond zijn voor mij de twee dansjes met Imani en Mafie Zouker in actie in een discotheek waar iedereen Zouk danst.

Als je in deze club een drankje wilt bestellen treedt weer een systeem met bonnetjes in werking:

• Als je wilt bestellen moet je eerst naar een kassa waar je bestelling op je pasje wordt gezet. Hier ben je snel aan de beurt.
• Je krijgt een bonnetje mee dat je bij de bar inlevert. Waarom kan de barman je bestelling niet aflezen van je pasje?
• Dan het afrekenen. Nu moet je ineens wel tien minuten in de rij staan want je betaalt je pasje af, je krijgt een -jawel- bonnetje mee en bij de uitgang wordt onvriendelijk om je pasje gevraagd waarna je naar buiten mag als alles betaald is.

Ik vond het systeem bij de Carioca Club in Sao Paulo toch een stuk beter. Daar krijg je een kaart waar je geld op kunt zetten en dan kun je er bij de bar mee betalen. Op die manier hoef je niet eens geld op zak te hebben. Dat is voor het dansen wel handig. Pre-paid drankkaart.

De dag begint weer met regen en het blijft de hele dag zwaar bewolkt. Weinig te melden: de was naar de wasserette gebracht, een sambales gevolgd want ik wil graag samba leren dansen, maar het was een solo-samba (samba no pe) en dat vind ik dan weer minder interessant. Het was wel gratis. Ik heb veel aan mijn reisverslag gewerkt en een beetje nagedacht wat ik de komende twee weken zal gaan doen. Het is overal slecht weer dus veel maakt het niet uit.
Als je hier even snel een pak koekjes of een fles water in de supermarkt wilt halen heb je een probleem. Er staan altijd lange rijen bij de kassa's en dat is niet zo raar want het is allemaal handwerk. Soms is er wel een scanner maar die herkent de meeste artikelen niet zodat de kassiere toch alle codes over zit te typen en dat gaat met een desinteresse waar je het koud van krijgt. Broodjes moeten stuk voor stuk in aparte plastic zakjes gewogen worden want de prijs kan verschillen. Bij fruit kan ik me daar iets bij voorstellen maar broodjes wegen toch altijd ongeveer even veel? Geef ze dan gewoon een standaardprijs. Waarom moet alles hier zo moeilijk?
Als dan eindelijk alles gewogen en ingetypt is wil iedereen die voor je in de rij staat pinnen. Sneller dan gedoe met geld denk je dan. Nee hoor, er gaat elke keer vanalles mis: ze hebben het verkeerde pasje, het pasje weigert en moet een paar keer opnieuw in de lezer worden gestoken of ze zijn de pincode vergeten.
Tot slot moet er altijd nog handmatig een bonnetje geschreven worden en tergend lanzaam tussen een paperclip met nog meer van die bonnetjes geschoven worden.
Als je dan eindelijk aan de beurt bent is de kassiere ineens weg omdat er ergens een pot jam is gevallen of er komt iemand tussendoor die een fles wasmiddel wil ruilen.
Na al deze beproevingen mag je dan eindelijk je geld geven aan de lethargische kassiere die je niet aankijkt en niks terugzegt als je vriendelijk groet.
Bij de wasserette aangekomen om mijn was op te halen blijkt dat ze niks gestreken hebben, terwijl ik toch een aantal shirts en broeken heb die dat wel kunnen gebruiken en ik ervoor betaald heb. Of ze dat alsnog even kan doen? Nee, ik kan het morgen ophalen. Drie uur 's middags goed? Ik breng het terug tot 12 uur 's middags en stop er nog een shirt bij dat ik vergeten was. Dat zal ze niet opvallen.
Zonder Portugees kom je niet ver. Wil je een busreis, vlucht of accommodatie boeken dan staat er op de website soms een keuze voor Engels. Op een enkele uitzondering na blijkt dat alleen de titel en een korte beschrijving op de voorpagina te veranderen maar de inhoud van de website blijft verder in het Portugees of is gewoon leeg.

De dag begint weer met regen maar 's middags wordt het iets lichter. De zon komt jammer genoeg niet door.
Pierre gaat vandaag een CPF aanvragen. Ik heb hem verteld dat je dat bij het postkantoor kunt doen. Met zo'n CPF kun je tenminste online vluchten boeken en zo. We kletsen wat. Hij komt al jaren in Brazilië, spreekt de taal al een stuk beter. Uiteraard hebben we het ook over vrouwen en ik vertel dat ik Imani wel leuk vind.
Een wandeling langs Copacabana. Niks bijzonders, heel veel flats, grote hotels. Echt lelijk en ik word er een beetje triest van. Dan ga ik nog wat t-shirts passen maar niks staat mij leuk. Dit helpt ook niet om me op te vrolijken. Vanavond gaan we dansen. Hopelijk wordt dat wel leuk.


Nee dat valt tegen. Het feestje is in Cafe Del Mar aan de boulevard van Copacabana. Na wat gezeur over een lijst van Kleber waar ik niet en wel en niet en toch wel op sta kom ik voor half geld binnen, net als de anderen. Ik krijg de hele tijd halve informatie. Iedereen weet dat je op een Facebook-lijst van Kleber moet staan maar dat zeggen ze pas als we onderweg zijn. Maar Kleber heeft me op de lijst gezet. Goeie gozer!
Als ik net binnen ben en mijn dansschoenen heb aangetrokken komt Imani naar me toe om een praatje te maken. Ik vraag of ze wil dansen maar dit nummer vindt ze niet zo leuk. Dan komt Pierre binnen en sleept Imani meteen mee naar de dansvloer. En niet voor één nummer maar minstens een halfuur. In de tussentijd ga ik ook maar een paar dames vragen en wat dansen en verlies Imani uit het oog. Waarschijnlijk vond ze de muziek niet leuk en is ze weggegaan. Het is ook te druk om te dansen, de vloertegels zijn spekglad en mensen houden weinig rekening met elkaar zodat er de hele tijd andere dansers tegen je aan knallen. Over knallen gesproken: mijn avond is ook verknald. Ik blijf nog wel een tijdje dansen. De enige remedie tegen een kutgevoel, maar echt leuk wordt het niet en de gedachte dat Imani ook mij had kunnen opzoeken maar dat niet gedaan heeft maakt het niet beter. Loslaten dus maar.
Hoogtepunten zijn de caipirinha's met een sympathieke japanse dame en een paar titels van Zouknummers die ik al een hele tijd zocht. Ik kan een taxi naar de hostel delen met de drie japanse dames en na het uitwisselen van Facebook-details gaan we slapen.

Ik sta op met keelpijn. Slaapgebrek, regen, airco en teleurstellingen eisen hun tol.
De zon komt door. Heel voorzichtig maar een kuiken is ook niet meteen uit zijn ei, dus laten we hem niet opjagen. Hij is per slot van rekening al een dag of vijf bezig om de wolken stuk te prikken.
Helo en Martinha vragen of ik mee ga naar de Jardim Botanico, ofwel de botanische tuin. Eigenlijk wil ik een reisje naar buiten de stad gaan regelen maar het slechte weer langs de hele oostkust maakt me besluiteloos.
Ik ga mee naar de Jardim Botanico. Die blijkt mooi aangelegd te zijn. Helo en Martinha zien veel details en vertellen over vanalles en nog wat. Hoewel Martinha ook wel Engels spreekt praten we meestal Portugees zodat ik kan oefenen en Helo het ook kan volgen. Het wordt een leuke middag, waarbij we zelfs apen spotten.
Een zoukfeest aan het strand. Het is weer eens wat anders. Het zou om zeven uur beginnen. Door eerdere ervaringen met de feesten hier heb ik niet echt haast en kom om negen uur aan. Het is leuk. Op de boulevard staat meer publiek dan er dansers op de vloer staan, de muziek is OK en de vloer is voor een strandpaviljoen best goed te noemen. Het lijkt zowaar het eerste echt leuke feestje in Brazilie. Behalve dat om tien uur de muziek stopt. Afgelopen. Eens te meer blijkt dat in dit land alles anders loopt dan ik verwacht. Hoogste tijd om mijn verwachtingen aan te passen.

Een suffe dag. Ik heb geen aantekeningen gemaakt en geen idee meer wat ik gedaan heb. Voor het eerst in Rio ben ik niet naar een dansfeestje geweest maar op tijd naar bed gegaan. Zul je zien dat ze morgen zeggen dat het feest geweldig was.

Gustaw en Felicja waren gisteren al bij het treintje naar Corcovado geweest maar daar stond zo'n lange file dat ze besloten om het vandaag opnieuw te proberen. Ik heb gisteren goed geslapen en mijn keelpijn is bijna over dus vandaag wil ik wel mee. Na een snel ontbijt nemen we de bus naar het toeristische vertrekpunt van het treintje. De bus heeft een probleem met de koppeling of de chauffeur kan niet rijden. Elke keer als hij opschakelt (en dan doet hij vaak) schieten we met een schok vooruit.
Ongelofelijk hoeveel mensen er dagelijks naar het christusbeeld gaan. De commercie vaart er wel bij, te zien aan de vele winkeltjes en de activiteit...
Het treintje kost 43 R$, zo'n twintig Euro. Dan mag het wel de moeite waard zijn. Het treintje gaat steil de berghelling op. Na een minuut of tien komen de eerste vergezichten. Iedereen springt naar de rechterkant van de trein om een glimp op te vangen en foto's te maken.
Dan ineens grote hilariteit. Mai-mutsa mai-mutsa. Een hele groep mensen kijt naar de bomen. Aapjes, dezelfde soort als in de botanische tuin. Dat mai-mutsa blijkt Roemeens te zijn en wordt geschreven als maimuta.
Boven zijn de uitzichten fantastisch. Het is bijna onbewolkt en vrij helder dus we kunnen ver kijken. Iedereen moet even voor Jezus spelen en met de armen wijd op de foto.
Elke tien minuten komt er weer een helicopters voorbij. Ik denk met toeristen die de berg en de omgeving vanuit de lucht komen bekijken.
Morgen wil ik naar Ilha Grande. Dat schijnt een mooi eiland te zijn en het is niet zo gek ver van Rio. Ik reserveer een plek in een jungle lodge en ga uitzoeken hoe ik daar kan komen.
Vanuit Rio kun je een bus nemen naar Angra Dos Reis en daar vertrekt om 13:30 een boot naar het eiland. Ik kom op de website van "Costa Verde" en zie dat er zo'n beetje elk halfuur een bus gaat. Ik vraag de receptioniste van de hostel of zij weet hoe de aansluiting van de bus op de boot is en ze vraagt of ik niet een dagtrip naar het eiland wil doen. Snorkelen, wandelen, lekker eten. Dat lijkt leuk maar betekent dat ik 's avonds weer in Rio ben en het is bij elkaar zes uur rijden. Dat lijkt me minder relaxed dan op het eiland overnachten dus ik ga toch maar gewoon met de bus.
Dan stelt ze voor dat ik met de club die de dagtrips uitvoert heen kan rijden en ze belt ze op om te vragen of dat kan. Ja hoor, kost 50 R$, nauwelijks meer dan de gewone bus en dan word ik met een minibus bij de hostel opgehaald en bij de boot in Angra afgeleverd. Dat klinkt een stuk makkelijker dan met al mijn spullen eerst naar de busterminal Novo Rio te gaan en in Angra naar de haven te gaan. OK, we spreken af dat ik dat doe, dus ik maak zelf geen reservering voor de bus. Afgesproken? Afgesproken.
Veel eettentjes hebben een aparte kassa waar je eerst moet betalen voordat je naar de vitrine gaat om je bestelling op te halen. Je moet dus wel weten wat je wilt hebben. Dus eerst in de vitrine kijken hoe dingen heten, betalen en dan krijg je een bonnetje mee (gek zijn ze hier op bonnetjes) dat je moet inleveren bij de vitrine. Dan denk je dat je klaar bent, maar eerst wordt dan nog eens geverifieerd of de bestelling op het bonnetje wel klopt, dus worden alle dingen nog eens voorgelezen en moet je weer kijken wat wat is. Op deze manier leer je wel snel hoe alles heet.
Ik krijg geen antwoord op de vraag of ze credit cards accepteren of dat ik cash moet meenemen dus ga er maar vanuit dat ik een lading briefjes bij me moet hebben aangezien er op het eiland geen ATM is. Bij de bank blijkt echter dat ik al over mijn limiet heen zit omdat ik vandaag de hostel heb betaald. Balen. Zelfs de helft lukt niet. Ik probeer het na middernacht nog eens maar ook dan krijg ik een briefje met "Daily limit exceeded". Dan moet ik in Angra maar pinnen voordat ik de boot neem.
's avonds is er een feestje in "space marun", catete 124. is in een zaaltje op de tweede verdieping. Er zijn wat blacklights en discolampen opgehangen maar het is best donker. Dat zou voor mij wel passen bij Zouk Love maar hier draaien ze R&B-zouk.

Wakker van de wekker. Ik heb een half uur om mijn spullen te pakken en afscheid te nemen van een paar mensen. Omdat ik gisteren alles al georganiseerd heb is het inpakken een eitje. Dan maar even naar de bank lopen nogmaals te proberen geld op te nemen. Nu lukt het wel. Kennelijk moet je wachten tot in Nederland een nieuwe dag is begonnen en dat is om drie uur in de ochtend.
Om kwart over acht word ik opgehaald. Dat was tenminste de afspraak. Om half negen is er nog niemand. Tegen kwart voor negen komt een dame van de reisorganisatie mensen ophalen maar ik kan niet mee want er is geen plaats in het busje. Lekker is dat. Had ik het maar zelf geregeld. Nu ben ik waardevolle tijd kwijtgeraakt met wachten. Ik had al bij het busstation kunnen zijn met een vantevoren geboekt ticket op zak. Voor de zoveelste keer lopen dingen in dit land anders dan gepland.
Dan maar naar Rua Catete lopen om een bus te pakken naar het busstation Rodoviaria Novo Rio. Bus 172 is de eerste met "Rodoviara" erop. In de stadsbussen zit iemand aan een soort tafeltje aan het gangpad. Je betaalt niet aan de chauffeur maar aan de persoon aan dat tafeltje. Die ontgrendelt vervolgens een draaihekje in het gangpad zodat je kunt doorlopen. Dat is meestal werkbaar maar als je een grote rugzak op je rug hebt hangen, een gitaar in de linkerhand en een kleine rugzak in de rechter dan moet je een acrobatische act opvoeren om erdoor te komen. Ik zeg nog dat ik wel voor het hekje blijf staan, dat kan makkelijk, maar nee ik moet toch echt doorlopen. Nou dan maar eerst de gitaar over het hekje. Vervolgens de dagrugzak met mijn broodjes, water en belangrijke papieren en tenslotte wurm ik mezelf met rugzak erdoorheen en gedeeltelijk er overheen. Ik zou verwachten dat de overige reizigers zich hier kostelijk mee zouden vermaken maar iedereen kijkt stoicijns voor zich uit. Bang bij deze exercitie betrokken te raken wellicht?
Rodoviara Novo Rio ligt in een niet zo fijne wijk. We rijden met de bus door een straatje waar een soort markt is en ik voel me er niet veilig. Ik kijk een beetje opzij zodat mijn australische hoed mijn hollandse gezicht verbergt.
De eerstvolgende bus die ik kan nemen gaat om tien uur naar Angra dos Reis, een stadje waarvandaan de boot naar Ilha Grande een keer per dag om half twee vertrekt. Volgens de chauffeur komen we daar om 13:00 uur aan. Dan lukt het waarschijnlijk net want ik moet ook nog van het busstation naar de haven.
Om tien uur gaan we op weg naar Angra. Ilha Grande schijnt een mooi eiland te zijn. Na meer dan twee weken in grote steden heb ik enorme behoefte aan natuur en stilte. Even alleen met mijn eigen gedachten.
Na anderhalf uur stoppen we bij een wegrestaurant. Iedereen gaat op het gemak naar de plee en wat eten. Dat kost al gauw een halfuur. Ik ga even in de zon staan om op te warmen. Het is koud in de bus. Veel mensen boeken bij voorkeur een bus met airco. Ik niet want ze zetten die krengen altijd op 17 graden, gewoon omdat het kan.
Direct na de stop staan we in de file. Als ik de boot maar haal. De file blijkt te ontstaan doordat alles over 1 rijstrook door een tunnel moet. In de tunnel rijden we weer maar we hebben toch weer een minuut of twintig verloren.
Het is een mooie rit langs de kust. Rechts de bergen. Meestal zie je daar niks omdat je tegen een snel voorbijschietende bergwand aankijkt. Links loopt het land af, de zee in. En rondom is het ontzettend groen. In de strook tussen de weg en de grillige kust liggen dorpjes, en daarna een heleboel water met een heleboel eilandjes.
Bij een dorpje stoppen we weer om iemand te laten instappen. Daarna stoppen we nog een paar keer om mensen te laten uitstappen.
Rechts achter me zit een meisje al twee uur te bellen. En hard. Niemand lijkt zich eraan te storen. Behalve ik natuurlijk.
De chauffeur rijdt heel beschaafd en kijkt vooruit in plaats van telkens op het laatste moment een noodstop te maken. Heel anders dan ik hier tot nu toe heb ervaren.
De file heeft nauwelijks vertraging opgeleverd. Om pakweg tien over één zijn we bij het busstation. Ik heb nog twintig minuten om bij de boot te komen. Die gaat maar een keer per dag en ik wil hem wel halen dus neem ik een taxi. Die is er in vijf minuten. Met 10 minuten speling zit ik op de boot.
Het is een mooie boottocht met diverse leuke gesprekjes in het Portugees Ik begin er al iets van te verstaan, al moeten ze niet te snel praten.
Dat is wel anders met de jongens uit Argentinië. Het lijkt wel alsof Spaans mijn tweede taal is, zo vloeiend gaat het spreken en verstaan.
Ik heb een reservering gemaakt bij de Jungle Lodge. Die ligt een stukje buiten het dorp op een heuvel. Dat lijkt me wel lekker rustig. In een cafe bel ik Dinho. Die zegt dat hij me zo komt ophalen bij een reisbureau. Als ik daar voor de deur zit met een bakje Acaí komt er een wat oudere man naar me toe die zegt dat ik naar Praia Julia moet gaan en daar de berg op wandelen. Ik kan voor het eerste stukje een taxiboot nemen maar het ziet er niet erg ver uit en het is een mooie dag dus dat loop ik wel.
Aan het eind van Praia Julia moet ik het bos in, de bordjes naar Lopes Mendes volgen. Het wordt een flinke wandeling tegen de berg op, vooral omdat ik zo achterlijk veel bij me heb: 2 paar dansschoenen, flip-flops en mijn in Rio gekochte Havaianas, korte broeken, lange broeken, shirts, tshirts, laptop, kabels en adapters, camera, gitaar en een heleboel kleine dingen. Een combinatie van danscongres en jungle is niet erg handig. Voor beide heb je andere spullen nodig en dat zeul ik nu dus allemaal mee. Ik had beter een van beide kunnen doen of een deel van mijn bagage in Rio laten.
Tamelijk uitgeput kom ik bij de Jungle Lodge. Dinho is daar ook en lijkt niet veel om handen te hebben. Waarom kon hij dan niet even naar beneden lopen om me te helpen?
Marcia laat me mijn kamer zien. Een donker muf hokje met twee bedden, klamboes en een ventilator. Door de late zoukfeestjes en het vroege opstaan van de afgelopen dagen ben ik aardig gesloopt en probeer te slapen. De slechte matras is nog het minste probleem. Wat het vooral moeilijk maakt is drie nummers van Coldplay die herhaaldelijk op hoog volume uit de woonkamer naast mijn hokje klinken. Na een uur afzien besluit ik om er iets van te zeggen en loop naar de woonkamer De muziek wordt zachter gezet. Dit is niet mijn idee van tot rust komen in de natuur, zoals ik bij de naam "Jungle Lodge" zou verwachten.
Ik heb een kamergenootje. Best gezellig, maar ze zegt niet veel. Zit daar maar in een hoekje. Ze zat voor mijn deur en toen ik haar voorzichtig een duwtje gaf sprong ze mijn kamer in, precies de andere kant op dan mijn bedoeling was. Met nog een paar sprongen kwam ze terecht in een hoekje onder mijn bed en bleef daar zitten. Ik vind het wel best. Voor de zekerheid heb ik mijn rugzak maar dicht gedaan. Gezelschap is leuk maar ze moeten niet in je spullen gaan zitten. Ik hoop wel dat ik vannacht als ik naar de WC moet niet op haar ga staan.
Dinho vertelt dat hij het druk heeft met ontbijt, opruimen, mensen ophalen. "Niet met mij ophalen" denk ik maar weet het voor me te houden.
Die avond zie ik sterren, voor het eerst in Brazilie. En vuurvliegjes. En als ik ver genoeg bij Bob Marley wegloop (die inmiddels Coldplay vervangt) hoor ik krekels, vogels, cicades. Uit het dorp, zo'n anderhalve kilometer verder, komen ook de klanken van harde muziek en motorboten. Misschien zit ik hier dan toch niet zo slecht. Het uitzicht is in ieder geval super.

Ilha Grande is een eiland met regenwoud en bergen. Over de bergen lopen wandelroutes en over de wandelroutes lopen wandelaars. En omdat het hoogseizoen is zijn dat er best veel. Wandelaars bedoel ik. Het aantal routes zal gedurende het jaar niet veel veranderen. Ik kom een hoop mensen tegen die alleen een handdoek bij zich hebben en op hun slippers de wortels, grote stenen en steile gladde paden trotseren. Ik heb gelukkig goede schoenen want ik heb weinig zin in blessures. Dit jaar moet een blessurevrij jaar worden.
Mijn route voor vandaag gaat via een aantal kleinere stranden naar het strand van Lopes Mendes, een wandeling van zo'n twee uur. Onderweg probeer ik wat geluidsopnamen te maken van krekels, vogels en brulapen maar de langste periode van rust is ongeveer een minuut, waarna er weer pratende en flipfloppende mensen langskomen. Op de achtergrond zijn trouwens altijd motoren van boten te horen. Het is een mooi eiland maar voor je rust moet je hier niet zijn.
Het eerste strand na Praia Julia is Palmas. Na de boswandeling moet je nog over een paar grote stenen om er te komen. Er ligt voor het gemak een touw waar je je aan kunt vasthouden. Voor me zijn twee jongedames op die manier aan het abseilen. Ik maak een actiefoto van ze. Ook een manier om in contact te komen want zo kan ik meteen een mailadres scoren waar ik de foto naartoe kan sturen.
Ze komen uit Canada. Leuke meiden. Karen schrijft het mailadres van Sayunta op met als onderschrift "Photo of Sayunta rappeling on a rope on Ilha Grande". Dat moet wel goedkomen met opsturen.
Ik blijf nog wat foto's maken van gieren die op de rotsen en het strand zitten. Even verderop loop ik langs een terrasje en zie Karen en Sayunta een kokosnoot leegslurpen. Dat lijkt mij ook wel wat. Sayunta zegt dat ik wel aan hun tafeltje mag komen zitten. Zo ben je alleen en zo heb je gezelschap.
Onafhankelijk wandelen we weer verder. Na een tijdje halen ze mij weer in omdat ik veel tijd neem voor het maken van foto's en geluidsopnamen. Zo lopen we soms een stukje samen op en onafhankelijk.
Na het derde strand moeten we nog een doorsteekje maken over een uitloper van de berg om bij Lopes Mendes te komen. Ineens staan we er. Een breed strand met enorme golven en mist van het stukslaande water. Het zand maakt een piepend geluid als je erop loopt. "Squeaky" zeggen ze in het Engels en dat doet me dan weer denken aan Squeaky Beach in Australia waar ik een kleine 20 jaar geleden liep.
De golven zijn super. Omdat ik in gezelschap ben en we om de beurt op onze spullen passen kan ik me lekker uitleven. We maken foto's van elkaar in de golven. Leuk dat er ook eens iemand foto's van mij maakt en voor Karen een mooie gelegenheid om met mijn camera te experimenteren.
Na een paar uur ben ik wel genoeg in de zon geweest. Ruim genoeg. En ik heb mijn rug niet ingesmeerd. Daar kan ik ook niet zo goed bij maar ik heb twee dames die daar heel goed bij hadden gekund maar wie ik het niet gevraagd heb. Ik dacht dat het wel genoeg zou zijn om mijn shirt aan te trekken, maar 's avonds blijkt mijn rug toch aardig rood en warm te zijn.
Ik ga wat eerder weg om uit de zon te zijn. Het is inmiddels na vijven en na het stoeien in de golven heb ik weinig zin om twee uur terug te lopen, daarom hou ik het bij twintig minuten naar het strandje waarvandaan boten vertrekken naar Abrao. Vanuit Abrao moet ik dan toch nog een half uur lopen naar de Jungle Lodge. Mijn conditie moet toch wel toenemen zou je verwachten.
Op de boot is al duidelijk dat we het niet lang meer droog houden. Dikke wolken komen over de bergen heen. Ik bereik de Jungle Lodge nog min of meer droog maar kort daarna gaat de kraan open. Ik kijk het een uurtje aan. Ik zou met de dames in het dorp gaan eten maar met deze regen durf ik de afdaling naar het dorp in het donker niet aan. Het blijft regenen dus zie ik maar van het etentje af. Het is niet de eerste keer dat leuke dingen niet doorgaan. Marcia improviseert spaghetti en een goed gevulde omelet. Daarna wordt het droog maar het is inmiddels na tienen en het heeft niet zoveel zin meer om naar het dorp te gaan. Dan maar vroeg naar bed.
Bij de Jungle Lodge is een laptop waarmee we het internet op kunnen met een dongle. Het is traag, de PC heeft een duits toetsenbord waarop diverse toetsen verwisseld of zelfs onvindbaar zijn en als het regent werkt het niet. Maar internet in de jungle is toch eigenlijk meer dan je mag verwachten.

Vandaag wil ik een rustige dag. Camera schoonmaken, dorp, luieren en eten in het dorp.
's ochtends zijn er veel vogels rond het huis. Dinho legt banaan voor ze neer en daar komen soms mooie exemplaren op af.
Ik ga 's middags naar beneden, het dorp in. Als ik bij de haven sta te kijken word ik aangesproken door twee mensen. Ze lijken me te kennen. O ja, van de boot. We lopen een stukje samen op en gaan dan wat eten.
Ik vraag om een biertje maar bedenk me en vraag om vruchtensap, maar de ober heeft weinig aandacht voor die buitenlander die zijn taal nauwelijks spreekt en ik krijg dus een halve liter bier.
Guilherme denkt dat hij weet wat ik wil hebben en bestelt voor mij. Na een tijdje wordt duidelijk dat ik iets krijg dat ik niet wil: vette gebakken vis en rijst met bonen. Nou ja, toch maar opeten.
Zij hebben een garnalen-risotto voor twee personen besteld. Een enorme schaal en ik mag meehelpen om het op te maken. Het is best lekker en Guilherme blijft maar van dat spul op mijn bord scheppen.
Hij spreekt heel aardig Engels maar we spreken toch vooral Portugees. Ik begin het redelijk te verstaan als hij langzaam praat en niet al te moeilijke woorden gebruikt.
Ik wil nog wel wat langer op het eiland blijven maar dan niet in de Jungle Lodge. Daarom wil ik bij wat pousada's langs om te zien of er nog wat leuks vrij is. Er blijkt nergens nog iets beschikbaar te zijn want er is een of ander festival de komende dagen. Na een uur of anderhalf rondlopen kom ik toch bij een pousada die nog 1 kamer overheeft, maar niet goedkoop. Ik denk er nog even over.
Ondertussen krijg ik steeds meer kramp. Zou het van de koffie zijn?
De wandeling naar boven is een leuke uitdaging. Door de jungle klimmen over natte paden in het donker met een zaklamp is toch echt een andere ervaring dan overdag met een zonnetje. Maar ik kom er zonder uitglijders.
De kramp in mijn darmen is inmiddels tamelijk heftig en op het toilet blijkt dat ik niet een beetje diarree heb maar dat de inhoud van mijn darmen dun als water is. Eerst denk ik nog dat het na een keertje naar de WC gaan wel over zal zijn maar een half uur later moet ik weer. En weer. Nu zal het toch wel over zijn.
Ik probeer te slapen maar moet elk halfuur mijn bed uit. Nee dit is niet goed. Ik word ook misselijk en krijg buikpijn. Toch maar proberen te slapen, dan gaat het wel over.
Ik schrik wakker van een garnalenrisotto die zich met kracht via mijn neus naar buiten probeert te persen. Met moeite hou ik het binnen en bereik de WC waar de hele maaltijd van die middag de pot in golft. Had ik echt zo veel gegeten?
Het lucht wel enorm op. Mijn buikpijn zakt af en ik ben niet misselijk meer. Van slapen komt alleen niet veel want ik moet nog steeds elk halfuur naar de WC.
Waar zou het van komen? Van het kraanwater dat ik gisteren gedronken heb? Of van de garnalen? Ik denk het laatste, maar het water is ook niet helemaal zuiver. Ik moet veel drinken. Tja... dan maar vies water. Misschien wen ik dan wel aan die bacterien. Ik heb altijd ORS bij me maar al jaren niet gebruikt. Nu komt het wel van pas. Lekker, vies water met sinasappelsmaak.

Als ze horen over mijn toestand zijn Dinho en Marcia zijn wel lief en komen met thee, ananas, bananen en koekjes.
Het valt me eigenlijk nog mee hoe ik me voel. Na zo'n nacht spoken zou ik denken dat ik helemaal kapot zou zijn maar ik voel me vooral erg leeg.
Ik ga in het dorp een paar flessen drinkwater halen en meer droge koekjes. De afgelopen dagen werden overal kokosnoten aangeboden maar nu ik er een nodig heb zie ik ze nergens.
Er ligt een cruiseschip voor de kust en het is druk. Veel Argentijnen.
Er dreigt weer regen dus ik klim maar weer naar de Jungle Lodge voordat de bui losbarst. En die barst weer los. Het klimaat is van slag zeggen ze hier. Al mijn kleren zuigen vocht op en het droogt ook niet. Je kunt het wel uithangen maar alles is nat en dit huis is zo geconstrueerd dat het vocht niet weg kan.
Dinho en Marcia zijn naar Angra om inkopen te doen. Dus: drie kwartier de berg af en over het strand lopen naar de boot. Anderhalf uur op de boot. En dan na het shoppen de omgekeerde weg.
Als Dinho er niet is zou je verwachten dat het lekker rustig is bij de lodge. Inderdaad, vanmiddag geen Bob Marley. Wel een DVD met een allerlei Jurassic Park geluiden. Een van de vrienden van Dinho verblijft namelijk ook in de lodge met zijn duitse vriendin en zij vinden het leuk om DVD's te kijken.
Dinho zou beltegoed voor mijn mobieltje halen. Daarvoor moet je twee dingen weten: de operator en je eigen nummer. Vooral dat laatste is merkwaardig. Degene die je beltegoed opwaardeert geeft namelijk je nummer door, waarna je zelf een nummer moet bellen en dan heb je je extra credit. Erg onhandig.
Op tafel ligt het briefje met mijn nummer nog. Hoe Dinho dan mijn beltegoed gaat opwaarderen weet ik niet, maar ik laat me graag verbazen. 's avonds vraagt hij of het gelukt is maar ik heb nog steeds hetzelfde tegoed als gisteren. Ik laat het er maar bij zitten. Morgen regel ik het zelf wel.
Dinho beklaagt zich ook dat in Brazilië niks werkt. Hij heeft in Angra vijf spaarlampen gekocht en vier daarvan doen het niet. Marcia boos. Dat hij zich als kind gedraagt. De regen maakt iedereen edgy.
Er komt zwaar onweer opzetten. Dat geeft een mooi spektakel aan de andere kant van de baai. En als dan ook het licht uitvalt is het helemaal mooi. Het licht gaat weer aan. En weer uit. En telkens als het uitvalt hoor je vanuit het dorp een gejuich opstijgen. Kennelijk hebben ze er lol in. Uiteindelijk blijft het aan, maar wel op een zacht pitje, nauwelijks genoeg om mijn bed te vinden.
's nachts vliegt er een zaklampvliegje door mijn kamer zodat ik toch niet helemaal alleen ben. Ze geeft best veel licht maar weinig warmte.

Paraty ligt op ongeveer een uur van Angra. In theorie. Voordat ik daar ben heb ik drie kwartier met al mijn bagage over een glibberig bergpad naar beneden en over twee stranden naar de boot gelopen, een halfuur in de rij gestaan voor de boot, anderhalf uur op de boot gezeten, naar een busstation gelopen en bijna twee uur in de bus gezeten.
Ik ben blij dat ik wegga van het eiland. Het is zo'n mooi eiland maar het zou zoveel leuker geweest zijn als ik op een leuke plek had kunnen overnachten en als het beter weer was geweest. Nu loop ik met een rugzak vol vochtige spullen en een hoofd vol negativiteit.
In Angra vraag ik iemand hoe ik een bus naar Paraty kan nemen en hij loopt een stukje mee. Ik hoef geen taxi te nemen naar het busstation want de bus vertrekt hiervandaan.
Vlak voor Paraty kijk ik naar de slordige aantekeningen die ik vanochtend in de gauwigheid nog even van Gmail heb overgeschreven. Zonder dat briefje zou ik geen idee hebben waar ik ga overnachten. Wanneer we Paraty binnenrijden herken ik meteen de aanwijzingen en zie een bordje naar mijn pousada. Die zit dus aan de rand van de stad. Ik loop naar de buschauffeur en vraag of ik hier mag uitstappen. Hij heeft de hele weg al mensen laten in- en uitstappen dus nu ben ik aan de beurt. Hij gaat ermee akkoord, maar was duidelijk liever doorgereden tot de terminal. De overige passagiers zijn het daar ook mee eens maar daar heb ik niks mee te maken. O ja, ik heb ook nog een rugzak onderin liggen. Morrend maakt hij de klep aan de zijkant open, kijkt me niet meer aan en rijdt verder. Ik onderdruk de neiging om triomfantelijk nog even naar de ander passagiers te kijken.
Pousada Manaca maakt een frisse indruk. Mijn kamer oogt ook fris en lekker licht. Het is lang geleden dat ik mijn eigen gezicht in de spiegel gezien heb. De meeste kamers en badkamers hadden nauwelijks natuurlijk licht en de lampen waren op onpraktische plaatsen gemonteerd.
Sergio geeft me een fiets te leen. Ik ga eerst het dorp verkennen. Paraty is een plaatsje met een historisch centrum. De overgang van dorp naar historisch centrum is meteen duidelijk door de bestrating. In het historisch centrum bestaan namelijk alle wegen uit grote keien. Dit maakt het lopen niet makkelijker en niemand kijkt anderen op staat aan want iedereen is te druk bezig om niet uit te glijden. Omdat het weer regent staat het midden van de straat bovendien onder water. En voor nog wat extra uitdagingen rijden er ook nog eens auto's, handkarren, gemotoriseerde karren en rijtuigjes met paarden over de gehele breedte van de weg. Niemand lijkt zich er aan te storen. Behalve ik natuurlijk. En een man met krukken.
Om even de regen te ontvluchten ga ik de "Casa da cultura" binnen. Een museum over braziliaanse cultuur. Boven is een permanente expositie die bestaat uit zo'n honderd cubussen met elk een gezicht. Bij een aantal ervan hangt een koptelefoon waar je naar een verhaal kunt luisteren. Ik heb eigenlijk meer oog voor het gebouw zelf dat erg mooi is.
De regen wordt even wat minder en bij een cafeetje waar ik vanmiddag al thee gedronken heb is iemand aapjes aan het voeren. Makaken hoor ik zeggen. Ze zijn redelijk fotogeniek.
Ik blijf maar meteen hangen om wat te eten. Ik ben de enige. Het personeel loopt de hele tijd te kijken en ik voel me een beetje opgelaten.
Terug in de pousada wil ik eens lekker wat mailtjes versturen en op Facebook kijken. Er is WiFi, ik heb het wachtwoord en de verbinding wordt opgebouwd maar verder kom ik niet. Sergio, wat is er aan de hand? Hij zegt dat hij het in orde maakt en inderdaad kan ik een minuut later een website openen. Maar Facebook weigert dienst. Evenals sommige andere sites, maar hier en daar werkt wel wat. Dan de mail eens proberen. Ophalen lukt, dus ik kan even lezen wat er de afgelopen dagen is gestuurd. Antwoorden lukt niet. Onhandig maar er zijn meer wegen naar Rome dus dan verstuur ik het wel via webmail. Lukt ook niet. Wat is dit voor onzin? Mijn files op mijn server zetten lukt ook niet. Heeft die gast zijn modem wel goed ingesteld? Ik geef het op en ga slapen. Er werkt ook niks in dit land.

Ik moet vandaag naar een andere kamer. En morgen weer naar een andere pousada. Erg onrustig allemaal. Morgen is er helemaal geen plek om te overnachten. Sergio belt diverse kennissen in Trindade maar daar is ook alles vol. Sao Paulo en Rio hebben tegelijk een lang weekend vrij dus de hele kust tussen die twee plaatsen is druk. Weer iets dat ik me niet gerealiseerd had.
De WiFi doet nu helemaal niks meer. Sergio gaat naar binnen en roept dat ik het weer kan proberen en inderdaad doen een paar websites het weer voor een halfuurtje. Ik ga maar naar een cybercafe. LANhouse noemen ze dat hier. Dat werkt tenminste.
Daarna ga ik bij het toeristencentrum langs om te vragen of ze accommodatie in Trindade weten. Er worden een paar pousada's gebeld maar die zitten vol. Ik krijg dan nog een nummer dat ik kan bellen maar dat levert ook niks op. Als het dan telefonisch niet wil lukken ga ik maar zelf naar Trindade om te kijken of ik daar kan en wil overnachten.
Volgens Sergio kan ik aan de grote weg de bus pakken. Al binnen een halfuur komt er een bus naar Trindade. Die is afgeladen vol dus ik moet blijven staan. Normaal gesproken zou dat jammer zijn omdat ik dan weinig zie van het mooie gebied waar we doorheen rijden maar er is toch niet veel te zien door de beregende ramen.
Onderweg stoppen we regelmatig. Deze chauffeur is weer van het type gas op de plank en dan de koppeling met een schok loslaten. En de rem heeft ook maar twee standen: aan of uit.. Het duurt dan ook niet lang voordat een klein meisje zichzelf onderkotst. De bus wordt gestopt en bij een waterput wordt het meisje afgespoeld.
Na een kleine 20 kilometer verlaten we de hoofdweg en gaan met een kronkelweg de bergen in. We rijden regelrecht de wolken in en het is alsof het zwaar mistig is. Trindade ligt aan zee dus we zullen ook weer naar beneden moeten, zo bedenk ik, en inderdaad duurt het verblijf in de mist niet lang.
Bij binnenkomst in Trindade ramt de bus een dak. Leuk, er gebeurt wat. Er lopen diverse mensen te vloeken en naar elkaar te roepen maar verder wordt er niks gedaan en de bus rijdt gewoon een stukje achteruit en we gaan verder. Je krijgt toch wel waar voor je anderhalve Euro.
Trindade bestaat vooral uit 1 straat met toeristische winkeltjes, eethuisjes en pousada's. Ik hoor hier geen andere talen dan Portugees.
Het regent elke dag zonder onderbrekingen vanaf het begin van de middag tot laat in de avond. En het is koud.
Ik loop naar het strand. Het maakt een troosteloze indruk. Er zijn een paar kinderen in de golven aan het spelen, er zit een handjevol mensen onder parasolletjes voor zich uit te staren en er komen twee joggers door het natte zand sjoggen.
Op weg naar het dorpje stop ik even bij een tentje om een kokosnoot leeg te drinken. Aan een ander tafeltje zit iemand met een groot mes. Als ik vraag of hij mijn kokosnoot even open wil kappen vraagt hij waar ik vandaan kom. Ah Holanda... Angsterdaing, Kloivert, Dzjie Boir, Azjaks. Het is overal ter wereld hetzelfde. De coco is overigens erg lekker.
In Trindade zie ik geen pousada's die nog kamers vrij hebben. Overal bordjes met "Nao ha vagas".
In veel restaurants staan op de kaart vooral gerechten voor 2 personen. En dat is dan jammer want ik ben alleen en heb dus minder keus. En omdat ik in dit land linguistisch gehandicapt ben blijf ik ook alleen. De boodschap is inmiddels duidelijk: ik ga mijn volgende reis niet alleen maken. Ik ben er klaar mee.
Ik vraag me trouwens af hoe het kan dat alle accommodatie vol zit en de restaurants zo goed als leeg zijn. Waar is iedereen?
Na een maaltijdsalade ga ik maar naar de busterminal. Ik wil wel terug naar Paraty. Bij de terminal staan een paar mensen. Ik vraag of hier de bus naar Paraty vertrekt en krijg te horen dat ik dan een paar meter moet doorlopen omdat er een rij komt te staan. Ik loop door naar het volgende groepje mensen. Een minuut of vijf later komt de bus en ineens staat het hier vol. Het is geen mooie rij want iedereen wil snel naar binnen omdat het nog steeds onophoudelijk regent. Aan de ene kant staan mensen te roepen dat de andere kant de rij moet respecteren maar het is een lekkere chaos. Het is koud in de bus. Door de regen en omdat een van de ramen ontbreekt.

Paraty ligt aan het water en heeft een pier. Aan die pier liggen een helebool 'schooners', zeg maar piratenschepen of in ieder geval iets dat erop lijkt. Ik wil vandaag met zo'n schooner een tochtje maken. Bij een reisbureau heb ik al gezien wat dat kost en wat ze ongeveer doen en het lijkt me wel wat, zelfs als het regent. Je vaart een stuk uit, dan ga je langs een aantal stranden waar je kunt zwemmen en snorkelen en vervolgens vaar je terug.
Ik ben al vroeg wakker want ik slaap niet al te best en besluit er maar het beste van te maken. Eerst ontbijten. Bij de meeste pousada's en zelfs in hostel Republica is een goed ontbijtbuffet. Standaard daarbij is de aanwezigheid van cake. Brazilianen eten kennelijk altijd cake bij het ontbijt. Ontbijt in het Portugees is letterlijk vertaald 'ochtendkoffie'. Vandaar die cake misschien.
Ik moet vandaag ook naar een andere pousada. Als ik dat eerst moet doen en geld halen om Sergio te betalen ga ik die boot niet halen. Als Sergio binnenkomt vertel ik meteen dat ik eerst een schoonertocht wil maken en daarna pas naar die andere pousada. OK, ik kan mijn bagage zolang in hun keuken zetten. Zo weet hij ook dat ik terugkom want ik heb nog niet betaald want ik heb niet genoeg cash en hij accepteert geen credit cards.
Sergio heeft al een ticket voor een schooner geregeld. Wil ik dat? Ik vraag wat meer info. Het is een mooi origineel schip, ze stoppen bij vier stranden en er is goed eten aan boord. Ik hoef pas aan boord te betalen.
Ik fiets naar het dorp, zet de fiets vast aan een verkeersbord en ga eerst even bij het reisbureau de schoonertochten vergelijken. Ook vier stranden, vijf uur weg, fruit aan boord maar wel iets duurder. Dan het schip maar eens gaan bekijken. Aan loop naar de pier. Dat gaat niet snel over die keien maar ik heb tijd zat.
Aan boord wordt alleen Portugees en een heel klein beetje Spaans gesproken. Ik spreek twee Fransen. Wij drie zijn als enigen aan boord niet-Portugees ingesteld. Zij verstaan er zelfs helemaal niks van. Ik krijg er inmiddels aardig wat van mee Ze ervaren hetzelfde als ik: het is erg moeilijk en niet leuk om hier te reizen als je geen Portugees spreekt. Je kunt nauwelijks met mensen converseren en ze hebben ook geen zin om moeite voor je te doen. Zij zijn dan nog samen maar ik ben alleen en behoorlijk eenzaam. Het wil niet lukken om aanspraak te krijgen, behalve bij een enkel restaurant of cafeetje waar iemand toevallig een paar woorden Engels spreekt. Verder ben ik en blijf ik alleen.
De boottocht is wel mooi, langs eilandjes met idyllische strandjes. Na een uur of zo gaan we voor anker bij een strandje waar je kunnen gaan zwemmen. Aan boord kan ik een masker met snorkel huren. Dat maakt het wat interessanter.
Dat het regent maakt weinig uit als je zwemt. Het is wel lekker om in het water te liggen en wat te snorkelen.
We bezoeken nog een paar stranden maar na de tweede duik ben ik door de kou het gevoel in mijn vingers kwijt dus ik blijf maar even aan boord.
Tussen de middag hebben we een lekkere lunch en daarna bezoeken we nog een strandje. Mijn vingers doen het inmiddels weer en ik haal de Fransman over om nog even te gaan zwemmen nu we hier toch zijn. We duiken tegelijk vanaf de railing het water in.
Sergio brengt me naar een andere pousada. Eerst langs de bank zodat ik hem kan betalen. En langs het busstation zodat ik kan kijken wat de mogelijkheden zijn om naar Rio terug te gaan. Die blijken nu nog ruim voorhanden dus ik koop meteen een ticket voor zondag. Je kunt het maar vast hebben. Ik heb een kamer bij Hostel Republica gereserveerd zodat ik de laatste twee nachten nog in Rio kan zijn en dan relaxed naar het vliegveld kan. Dat is tenminste het idee, maar er zal zich wel weer iets voordoen waardoor het alsnog stressen wordt.
Half negen. Hoogste tijd om eens wat te eten te zoeken. Ik heb sinds de lunch om half twee niks meer gegeten. Ja een paar droge koekjes. Op naar de supermarkt. Jammer genoeg heb ik sinds mijn eerste stekje in Sao Paulo nergens meer een keuken gehad dus ik moet altijd buiten de deur eten. Vanavond hou ik het bij broodjes.
Vlak bij het busstation is een supermarkt die 24 uur open is. Dat leidt echter niet tot spreiding van de klandizie want het is superdruk. Bij de vleesafdeling staat een lange rij. Mooi dat ik daar niks nodig heb. Een kassa heb ik wel nodig en voor alle kassa's staan ook lange rijen. Ik kies de kortste. Dat kun je eigenlijk geen rij noemen: 1 karretje, maar dan wel goed volgeladen. De nieuwe eigenaar van deze boodschappen heeft een boot aan de pier liggen waar hij toeristen mee rondvaart. Hoe ik dat weet? Doordat wij hetzelfde kapsel hebben begint hij een gesprekje en als ik vraag waar hij en zijn zoon vandaan komen vertelt hij het. Hij rekent af en wil kennelijk een BTW-bonnetje of zoiets. Het duurt vijf minuten om dat uit te schrijven. Ik heb het geklokt. De kale kapitein vertrekt en ik ben aan de beurt. NOT. De kassiere gaat eerst uitgebreid in discussie met een ander knulletje. De naam van de boot en ligplaats worden op briefjes geschreven en dan wordt er een pakket plastic zakken bij de kassiere afgeleverd met een markerstift. Ze begint heel rustig op elke zak de naam van de boot en ligplaats te schrijven en het knulletje doet alle boodschappen uit de kar in die plastic zakken en laadt het over in een andere kar. Dit gaat zo een tijdje door en mensen achter me worden onrustig. Ik vind het zelf ook vrij irritant, vooral omdat ik honger heb, maar je zult een paar literpakken ijs gekocht hebben. Dan kom je druipend bij de kassa. Achter me begint een man te vloeken en te roepen dat het belachelijk is. De kassiere geeft geen krimp. Geen spiertje in haar gezicht beweegt. Dat kan van de botox zijn, daar zwemt dit land in, maar ik denk eerder dat ze nooit geleerd heeft die spieren aan te sturen. Ik hou het twintig minuten vol. Ik heb het geklokt. Dan besluit ik dat het tijd is voor actie. Ik kan weglopen maar dan heb ik niks te eten. Ik kan wachten maar dat voelt niet als actief handelen. Ik haal mijn mandje terug, laad mijn boodschappen weer in en ga naar een andere kassa. Die gaat net sluiten, maar ik doe alsof ik het niet begrijp en glip er nog tussendoor. Uiteindelijk sta ik langer in de rij dan wanneer ik had gewacht maar het voelt beter.
Tegen tien uur kom ik terug bij de pousada. Ik was ook nog een stukje verkeerd gelopen. De gastvrouw vraagt of ik een flesje koud water wil. Ja lekker. Ik heb net anderhalve liter water gekocht maar dat is niet koud en ook altijd snel op. Ze komt het wel even boven brengen. Een paar minuten later komt ze inderdaad een flesje water brengen en loopt meteen door mijn kamer in. Omstandige uitleg over een van de bedden. Ze wil graag de matras meenemen want de buren hebben kinderen. Dat laatste had ik al gehoord maar ik heb genoeg aan een matras dus neem maar mee. Dan moeten wel eerst mijn spullen van het bed af want bij gebrek aan andere horizontale oppervlakken zijn bedden prima te gebruiken als tafel. Ik begrijp nu ook waarom ik dat flesje water kreeg.

Zaterdag. Nog vier dagen in Brazilië. Morgen vertrek ik vanuit Paraty naar Rio voor de laatste twee nachten. Wat ga ik vandaag doen? De zon schijnt. Ik zag gisteren op een van de posters in een reisbureau een foto van een waterval die hier niet zo ver vandaan zou moeten zijn. Ik ga een fiets huren en de bergen in.
Eerst even ontbijten bij pousada Manaca want Sergio had me gisteren uitgenodigd en omdat ik een fiets heb en er op weg naar de bergen toch langs kom laat ik me dat graag welgevallen. Het is wel weer gezellig, ik word hartelijk ontvangen. De zus van Sergio komt zich ook nog even voorstellen. Die jongen uit Holanda die Portugees probeert te leren. Daar heeft hij over verteld. Grappig.
Het is zonnig en warm. Een prima dag om op de fiets te zitten en me in het zweet te werken. Normale mensen gaan op zo'n dag juist naar het strand of duiken het water in maar ik vind het heerlijk als het zweet langs mijn lijf gutst. Eindelijk de combinatie van hitte en natuur waar ik bijna een maand op heb moeten wachten.
Rond half tien fiets ik het dorp uit. Het is rustig op de weg en als ik na een kilometer of vijf de bergweg naar de waterval neem kom ik helemaal niemand meer tegen. Hier hoor je geen motorboten, airconditioning, verkeer, kippen, blaffende honden, krijsende kinderen of Bob Marley maar alleen vogels en krekels.
Zoals in elk land kan het zadel van een huurfiets niet hoog genoeg voor mij en soms moet ik even op de trappers staan om een helling te overwinnen. Sommige stukken gaan zo steil omhoog dat ik moet afstappen en lopen. Ik heb geen haast en geniet van de natuur.
Ik zie altijd beren op de weg. Dat is mijn karakter en daar heb ik behoorlijk veel last van. Maar deze keer weet ik zeker dat het koeien zijn. Ze staan rustig op en langs de weg een beetje te grazen of nemen een paar stappen naar de volgende grashalm. Ze hebben kleintjes bij zich dus ik benader ze voorzichtig. De weg gaat omhoog en ik kan dus niet plotseling versnellen. Dat zou tegen me kunnen werken als er eentje gek wordt. Maar ze kijken gewoon als koeien naar me met die lieve lodder-ogen. Sommige kleintjes vinden het toch een beetje eng, zo'n fietser en ik hoop maar dat de moeders die signalen niet al te serieus nemen. Een van die moeders zou wel eens een stier kunnen zijn, ze (of hij) heeft in ieder geval grote, gevaarlijk uitziende horens. Opeens neemt er eentje een... hap gras en gaat door met herkauwen. Niks aan de hand. Als ik door de kudde heen ben draai ik me nog eens om en neem een foto. Je ziet ze denken: "Lafaard, dat had je moeten doen toen je tussen ons in stond".
Een jeep met toeristen haalt me in. Shit, dan ben ik niet als eerste bij de waterval. Het scheelt weinig maar zij zijn er eerder. Er was trouwens al een groepje voor hen dat al uitgebreid bezig was de natuur te ontmaagden. Ze zwemmen in het meertje dat ik voor mezelf had willen hebben. Ik blijf nog wat hangen, overweeg om ook te gaan zwemmen maar zie ervan af. Er blijven jeeps met toeristen aankomen en binnen een halfuur is het een drukte van jewelste. Mooi dat ik het nog even gezien heb voor de massa er was en nu is het tijd om weer op de fiets te stappen.
De afdaling gaat lekker. Hard naar beneden. Onderweg naar beneden ga ik nog even langs bij een brouwerij van rum. Daar kom ik pas achter als ik er ben. Ik had een of ander cafe met mooi uitzicht verwacht maar begreep het opschrift niet. Hier kom ik weer een aantal van de toeristen tegen die ook bij de waterval waren. Een paar maken duidelijk dat ze me herkennen van de fiets.
Terug in Paraty ga ik broodjes halen bij de supermarkt en neem me voor om die aan het strand op te eten. Weer loopt het anders want het strand is volgebouwd met eettentjes waar zo te ruiken vooral vette happen uitkomen.
In het dorp vind ik een kilo-restaurant waar ik voor een tientje ga lunchen. Die broodjes komen later wel op.
Er komen wolken over de bergen. De lol mag natuurlijk niet te lang duren. Het is drukkend warm en vochtig. Ik fiets nog eens naar de haven voor wat foto's, eet een ijsje en ga dan naar mijn pousada om met een koud drankje en een zak chips aan mijn verslag te werken. Zo moet vakantie zijn.

Ik ben om kwart voor vijf wakker, een kwartier voordat de wekker gaat. Die heb ik gezet om naar het busstation te kunnen lopen om een ticket naar Santos te kopen. Gisteravond belde Helo om te vragen of ik naar Santos wilde komen. Ik was op het marktplein waar een band net de soundcheck had gedaan en ging met mijn verse caipirinha op een stoeprand tussen een aantal mensen in zitten. Het was donker want de stroom was uitgevallen. En na een aantal doorstarts leek het er op dat de energiemaatschappij het er maar bij liet zitten want het bleef donker. Ik moest mijn drankje neerzetten om mijn telefoon uit mijn broekzak te wurmen en stootte het daarbij om waardoor de helft op de straat terecht kwam. Vloekend liep ik naar een rustiger plekje om Helo te kunnen verstaan. Of ik moet zeggen: om haar te kunnen horen. Verstaan van haar Portugees is de volgende stap. Ze vraagt of ik nog naar Santos kom. Zij en haar zus willen me graag nog zien voordat ik naar huis ga. Nou is Santos niet om de hoek. Ik schat zes uur met de bus in precies de verkeerde richting, waardoor ik dinsdag ook weer langer terug naar Rio moet reizen. En ik hou niet van die bustrips. Je zit krap, je kunt niet rondlopen, je wordt door elkaar geschud en je zit binnen in de kou terwijl buiten de zon schijnt. Maar OK, ik heb Paraty wel gezien en wat ga ik drie dagen in Rio doen? Dan maar langs het busstation om te vragen naar bustickets.
Inmiddels heeft het gesprekje met Helo mijn beltegoed opgemaakt. Ik moet hier betalen als ik gebeld word, net alsof ik in het buitenland zit. Dat komt zeker omdat ik een chip en nummer van Sao Paulo heb. Een andere staat telt dan als buitenland. Dual-chip telefoons zullen hier wel goed verkocht worden.
's ochtends om zes uur sta ik dus bij het busstation. Gisteravond was het kantoortje van de maatschappij die richting Santos en Sao Paulo rijdt gesloten en men had mij verteld dat het om zes uur open gaat. Niet dus. En ook niet om half zeven. Uiteraard klopt de informatie die ik gekregen heb niet. Dan maar weer verder slapen en een paar uur later nog eens proberen.
Om acht uur sta ik er weer. Het kantoortje is open en er staat een vrouw een busrondreis van 12 maanden tot in details te plannen. En uiteindelijk toch maar niet. Tegen half negen ben ik aan de beurt. Er gaat geen bus naar Santos. Wel naar Sao Paulo, maar dan moet ik daar weer een bus nemen die er twee uur over doet en die kan ik hier niet boeken.
Of ik kan naar São Sebastião, dat is korter maar het is niet duidelijk of daarvandaan wel een bus gaat naar Santos. Een man komt zich ermee bemoeien en zegt dat ik in São Sebastião wel een bus naar Santos kan nemen. De manier waarop hij het zegt overtuigt me echter niet. Het lijkt niet gebaseerd op eigen ervaring. Waarop dan wel weet ik niet. Misschien wil hij me gewoon graag helpen en hoopt dat zijn advies klopt, of hij vindt het interessant dat hij iets weet. Niemand weet of ik dan vandaag nog in Santos kom, hoe lang het duurt en of dat op zondag ook wel kan. Het lijkt erop dat ik een busreis van 10 uur of meer ga maken, waarbij niet zeker is of het tweede stuk vandaag wel kan en ik misschien in een plaatsje waar ik niks van weet een slaapplaats moet zoeken om 1 dag bij twee aardige dames in Santos te zijn terwijl die waarschijnlijk morgen overdag gewoon moeten werken en ik de dag daarna een bus moet nemen naar Rio die maar één uur speling heeft om mijn vlucht naar Amsterdam te halen. Ik wil het avontuur een kans geven maar dit klinkt vooral als een gok.
Ik gooi een muntje op en dat zegt dat ik mijn oorspronkelijke plan moet volgen en naar Rio gaan. Muntje bedankt!
De bus naar Rio vertrekt op tijd en bijna leeg. Ik hoop dat dat zo blijft. Twee zitplaatsen is wel lekker en ik val al snel in slaap. Dat duurt echter niet lang want we stoppen op een paar plaatsen om mensen te laten instappen. Gelukkig gaan ze allemaal voorin zitten en houd ik mijn ruime plekje nog even. Maar niet voor lang. Er komt een ouder mummelmannetje binnen dat volgens zijn ticket op mijn plaats zou moeten zitten. Er zijn diverse stoelen vrij maar hij wil toch graag op de officiele plek zitten dus ik maak ruimte en vertel niet dat hij eigenlijk op mijn plek zit en ik op de zijne want ik wil liever tegen het raam leunen. Dat slaapt beter. Volgens mij heeft hij het niet door.
Even later gaan twee jongens vanuit de voorkant van de bus ineens achter ons zitten alsof ze stiekem iets willen doen dat de bestuurder niet mag zien. Telefoongesprek, iets over politie, maar ik kan er verder weinig wijs uit.
Na twee en een half uur stoppen we eindelijk bij een wegrestaurant. Mijn blaas is blij. Het is koud in de bus en ik ga buiten even lekker opwarmen. Het temperatuurverschil tussen bus en buitenlucht is zo groot dat de lens van mijn camera beslaat.
Als we bijna weer vertrekken komen twee agenten de bus in die twee jongens meenemen. Niet de twee die achter mij zaten. Waar die gebleven zijn weet ik niet. Er komen nog twee politieauto's aan zodat er ineens drie blauwe wagens staan met zwaailichten aan. De twee jongens worden handgeboeid tegen een van de wagens aan gezet. Dan zie ik ineens de twee jongens die achter mij zaten. Eentje komt de bus in en de ander gaat in discussie met een agent. Een halfuur later worden de twee jongens afgevoerd en wij kunnen verder rijden. De tweede jongen die achter mij zat komt ook weer binnen en uit wat achter mij besproken wordt maak ik op dat de andere twee in Paraty iets gestolen hebben uit een pousada.
Ik zeg tegen het mummelmannetje naast me dat het volgens mij nog zo'n anderhalf uur moet zijn tot Rio. Nee, dat is nog wel drie uur zegt hij bijna onverstaanbaar. Ik probeer het nog met gebaren: "5 horas Paraty-Rio, uma hora e meia vanaf aqui tot Rio" maar hij blijft bij zijn drie uur. Dat is mijn enige gesprek in deze vijf uur durende busrit.
Anderhalf uur later rijden we Rodoviara Novo Rio binnen. Bijna een maand in Brazilië en ik begin eindelijk vertrouwen te krijgen in mijn eigen intuitie. Deze busterminal ken ik en ik loop meteen door naar de taxistandplaats waar nu geen file staat. Een kwartier later sta ik bij de receptie van hostel Republica in Catete waar mijn reservering voor een eigen kamer echt bestaat. Het is heerlijk weer en nadat ik mijn spullen in mijn kamer gezet heb ga ik eerst een Acaí halen en op een bankje in de paleistuin in de zon zitten. Alles klopt. Voor het eerst in vier weken voel ik een rust in mezelf die ik lang niet gehad heb.
Ik moet er toch eens aan denken om zo'n universele wastafelplug mee op reis te nemen. Als je een paar weken op reis bent wil je toch wel eens de was doen en nergens vind je een wastafel met plug en een sok vervult die taak toch maar ten dele. Toch doe ik maar even zelf de was met een sok in de afvoer gepropt.
Het strand van Catete is goed gevuld. Het water ziet er vies en bruin uit, dat zie je vooral goed in de branding, maar toch spelen er heel veel mensen van allerlei leeftijden in de golven en ze hebben de grootste lol.
Ik ga op mijn handdoek op het zand zitten vanwaar ik goed zicht heb op de omgeving. Er is een vliegveld vlakbij want elke vijf minuten scheert er weer een vliegtuig over de baai. Bijna recht vooruit zie je de Pão de Acucar liggen en schuin achterom kijkend zie ik Jezus zijn zegeningen over de stad brengen. Aan de overkant ligt Niteroi, verbonden met de rest van Rio door een lange brug. Dichterbij in alle richtingen zie ik vooral latijns-amerikaanse dames in bikini. De bikinibroekjes bestaan in veel gevallen uit een of twee mini-driehoekjes, aan het lichaam bevestigd met twee stukjes flossdraad. Onnodig te zeggen dat de dames zich niet schamen voor hun billen en in de meeste gevallen draagt het beeld bij aan mijn goede humeur.
De was is al droog. Ik heb mijn waslijn op dezelfde plek gehangen als twee weken geleden toen het hier zo veel regende. Toen duurde het twee dagen voordat de was ongeveer droog was en heb ik het laatste restje water met mijn lichaamswarmte laten verdampen. Nu is het in twee uur droog. Zonder centrifuge. In de schaduw! Mijn dag kan niet meer stuk.
Na een aantal dagen vrij slecht te hebben gegeten wordt het tijd om weer eens naar "Graça da Vila" te gaan. Dat is een kilo-restaurant maar dan wel een van de beste soort. Dat zie je ook terug in de prijs maar dat kan me vandaag niks schelen. Ik laad mijn bord vol met verse groente, fruit en een lekker stuk zalmmoot. Je kunt in dit restaurant in plaats van zelf je eten te halen bij het buffet ook kiezen voor pizza. Er lopen de hele tijd obers af en aan met pizza's. Een soort pizzakoeriers, maar dan binnen de zaak. Nog voor je je stukje op hebt staat er al weer een naast je om het volgende stuk op je bord te laten glijden. Ik zou daar nogal onrustig van worden. Je bent de hele tijd obers aan het afwijzen omdat je liever een stukje van die andere pizza wilt die toevallig net aan de andere kant van de zaak wordt uitgedeeld en om de tijd te doden en die aardige ober niet weer weg te sturen neem je dan maar een stukje dat je wordt aangeboden. Uiteraard zul je dan net zien dat de pizza die je eigenlijk wilt aan je voorbijgaat omdat je net een nieuw stuk op je bord hebt liggen. Ik ben blij met mijn zelf samengestelde bord vol lekkernijen en eet met kinderlijk enthousiasme alles door elkaar.
Op het internet vind ik een Zouk-feestje in Lapa. Twee stations verder met de metro en een kwartier lopen. Lapa ziet er gezellig uit. Terrasjes, veel mensen op straat die het erg naar hun zin lijken te hebben.
Ik herken de Zouk-locatie niet meteen. De kroeg ziet er leeg uit, maar er zit wel iemand aan de rand van het terras met een geldkistje. Hij zegt dat het feest boven is en dat er genoeg mensen zijn. Ik ben nieuwsgierig genoeg om er 20 R$ voor te betalen en ga naar de eerste verdieping. Daar komen Zouk-klanken vandaan en er zijn inderdaad mensen aan het dansen. Het is niet zo groot. Je zou kunnen zeggen een bovenzaaltje van een cafe, waar ze wat blacklights, spots en een geluidsinstallatie hebben neergezet. De bar was er waarschijnlijk al. De vloer is net iets te glad. Er is ook een rookmachine, zo blijkt later als de dames aan de tafeltjes aan de linkerkant van de dansvloer herhaaldelijk uit het zicht verdwijnen. Na een tijdje gaat er iemand op het podium zingen. Chris Brown laat ik me vertellen, of hij zingt mee met nummers van Chris Brown, dat is niet helemaal duidelijk. In ieder geval wel leuk, live muziek bij een Zoukfeestje. Dat komt weinig voor.
Joyce is er ook. Ze danst 6 avonden per week dus de kans dat ik haar tegenkom is aanwezig. Maar toch, in een stad als Rio vind ik het vrij bijzonder dat we telkens dezelfde feestjes kiezen. Ze stelt me voor aan Marcia die Engels spreekt. Tijdens het dansen wijst Marcia haar dansleraar aan en later stelt ze me aan hem voor. Hij nodigt me uit om morgen naar zijn les te komen. Lijkt me leuk, dat ga ik doen.

Het WCpapier in Nederland heeft een afscheurrandje bij elk velletje. Een perforatierand noemen ze dat ook wel. Het WCpapier hier heeft dat niet en is dus niet onderverdeeld in velletjes. En dat merk je als je een stukje probeert af te scheuren. Dat gaat dus niet. Afscheuren lukt wel, maar een stukje afscheuren niet. Je krijgt altijd meerdere stukjes of slierten die blijven doorscheuren. De enige oplossing die ik gevonden heb ik dat je het samenknijpt voordat je het doorscheurt maar het nadeel is dat je papiertje dan een kokertje dan een velletje wordt. Er is misschien wel een betere manier maar die heb ik nog niet ontdekt. Het kan toch niet de bedoeling zijn om anderhalve meter zonder scheuren tussen je benen door te trekken?
Ik had in Paraty via het internet een busticket gekocht om van Santos naar Rio te komen. Omdat ik nu een CPF heb kon dat en dacht dat het wel handig zou zijn om het op tijd te regelen zodat ik in ieder geval mijn vlucht naar Amsterdam zou kunnen halen. Maar ik ben niet naar Santos gegaan en heb dat ticket dus niet meer nodig. Pamela belt de busmaatschappij voor me. Het blijkt dat je een ticket niet telefonisch kunt annuleren. Daarvoor moet ik naar het kantoor in de busterminal. Ik overweeg om het erbij te laten zitten. Het lijkt me een hoop moeite voor 35 Euro en ik ga liever met Julieta en Matias door de stad lopen. Bij Largo Machado nemen we een broodje en een beker vers fruitsap. Hier is het personeel wel vrolijk en vriendelijk en het eten is nog beter ook dan bij ons op het hoekje.
Rodoviaria Novo Rio. Na een busrit van drie kwartier door een warme stad met opstoppingen en werk aan de weg sta ik in de rij voor het kantoortje van Util, de busmaatschappij waarbij ik een ticket geboekt heb. Er staan een paar mensen voor me in de rij en er worden een paar mensen geholpen. Dat gaat niet snel. Een dame met een tienerjongen is druk aan het bellen terwijl de man van de busmaatschappij naar zijn scherm zit te turen en haar af en toe iets toeroept. Aan de andere kant van het kantoor is een man bezig allerlei formulieren in te vullen. De middelste rij gaat nog het snelst. Daar stapt steeds iemand uit de rij naartoe, geeft aan waar hij of zij naartoe wil, betaalt, krijgt een ticket en dan is de volgende aan de beurt. Als ik bijna aan de beurt ben loopt de man achter het middelste beeldscherm weg en komt niet meer terug. De rij die nog een beetje opschoot is nu dus ook verdwenen en we zullen moeten wachten tot een van de andere twee even tijd voor ons kan maken.
Annuleren van een reservering? Nee dat kan niet, dan moet je eerst een ticket hebben. Maar ik heb geen ticket want dat zou ik krijgen in Santos. Ik heb alleen een reservering gemaakt, maar wel met mijn creditcard dus als ik niet kom opdagen gaan ze me wel die reis in rekening brengen. Ik zal eerst een ticket moeten hebben en word naar een ander kantoortje gestuurd. Beneden bij de bussluizen is een VIP-wachtkamer en daar zit iemand die een ticket voor me kan uitprinten. Hij kijkt bedenkelijk maar een kwartier later sta ik weer boven met een ticket. Nu kunnen we het ticket gaan annuleren.
De dame van de busmaatschappij wordt er niet blij van. Een ticket annuleren? Dat kan helemaal niet. Wie had gezegd dat dat kan? O hij, ja dan kan het wel. "Paspoort, creditcard". Het is geen vraag maar een bevel.
Ze doet alle paperclips die over haar tafel verspreid liggen tergend lanzaam stuk voor stuk in een plastic bekertje. Daarna gaat ze weg en komt tien minuten later terug met vier formulieren en twee carbonpapiertjes. Die carbonnetjes moeten tussen de formulieren en hoe maak je dat vast? Met paperclips natuurlijk. Die worden dus weer uit het bekertje gehaald, maar omdat ze aan elkaar vast zitten moeten ze eerst tergend lanzaam en allemaal de verkeerde kant op uit elkaar gedraaid worden. Ik overweeg nog om haar even te helpen, dan gaat het sneller, maar onderdruk deze impuls. Zij wil helemaal niet dat het sneller gaat. Ik blijf lachen. Zij niet. Ze vertrekt geen spier.
Na 55 minuten zijn alle formulieren ingevuld en is de procedure afgelopen. Die conclusie trek ik omdat ze kennelijk met mij klaar is. Dat zegt ze niet maar ze gaat andere dingen doen. Ik vraag of ze nog iets anders nodig heeft maar nee, ze is echt klaar met mij. Ik besta niet meer.
Buiten in de zon eet ik een ijsje en wil een foto maken maar daarvoor moet ik mijn handen vrij hebben. Het is hier niet zo'n veilige omgeving dat ik met mijn Nikon wil gaan staan hannessen dus die laat ik in mijn rugzak zitten tot ik mijn ijsje op heb. Dan komt er een knulletje aan. Hij legt een hand op mijn schouder: "Amigo". Of ik wat geld heb want hij heeft honger. Ik zeg dat ik geen geld heb en trek mijn zakken naar buiten om dat te bewijzen. Maar hij heeft nog steeds honger en ziet mijn ijsje. Daar wil hij wel een lik van. Van mij mag hij de rest daarna wel houden en daar is hij blij mee.
De dansschool is aan het eind van de metrolijn en dan nog een kwartier lopen. Flink bezweet kom ik om vijf over negen aan maar de les is nog niet begonnen. Ik hoor mijn naam en draai me om. Olinda heeft me herkend en geeft me een zoen. Leuk.
De airco doet het niet en het is buiten nog zo'n 30 graden. Binnen lijkt het nog warmer en er wordt geprobeerd of het fijner is om de ramen open te doen maar dat maakt het er niet beter op. We houden het maar bij ventilatoren.
Het zijn leuke lessen. De eerste lijkt vrij eenvoudig maar schijn bedriegt. Het gaat niet om een combinatie waarbij je door slimme hand/voet/oog-coordinatie de dame allerlei moeilijke dingen laat doen.
Wij moeten ook aan het werk. Jawel, we (de mannen) moeten met de dames versmelten tot één soepele body-roll. Die noemen ze hier overigens 'wave' of 'onda'. Voor mij komt deze oefening precies op het juiste moment. Het wordt hoog tijd om eens wat minder houterig te gaan dansen en meer met mijn lijf te doen. En als ik zo om me heen kijk ben ik niet de enige voor wie deze les erg nuttig is.
Bij de tweede les zie ik weer een aantal mensen uit de eerste terug en ook een paar nieuwe gezichten, waaronder, hoe kan het anders, Joyce. We dansen het eerste nummer samen en omdat er de hele les niet gewisseld worden blijven we de hele les bij elkaar. Wel zo prettig want zo kunnen we echt een aantal details polijsten. Als je lekker met iemand danst vind ik dat wisselen niet altijd zo nodig. In de meeste gevallen is het echter wel prettig, als je begrijpt wat ik bedoel.

Uruguaiana. Een plaats in het zuiden van Brazilië, dichtbij Uruguay en tegen de grens met Argentinië. In Rio is het een straat en een metrostation. Je weet je niet wat je ziet als je station Uruguaiana uitkomt. Een markthal met winkeltjes, de meeste maar een paar vierkante meter groot. Kleding, tassen en heel veel mobieltjes en andere electronica. Maar dat is niet alles. Het is net of die markthal als een vulkaan zijn winkeltjes uitbraakt over de omgeving. Over een vierkante kilometer zijn alle straten een soort permanente markt met drommen mensen, goedkope chinese shit, etenswaren, huishoudelijke artikelen en het is niet eens erg toeristisch. Ik moet moeite doen om winkeltjes met souvenirs te vinden.
Ik heb al nagevraagd hoe ik bij het vliegveld kom en Pamela, de altijd opgewekte en uitbundige receptioniste heeft het voor me opgeschreven: lopen naar het strand Praia do Flamengo en op de hoek bij hotel Novo Mundo de bus nemen. Een blauwe, lijn 2018 van Real. Die komen daar elk kwartier langs en doen er ongeveer een uur over om bij de internationale luchthaven te komen. Als ik zo'n drie uur voor mijn vlucht hier wegloop moet ik dat prima kunnen halen.
In het gezellige halletje van hostel Republica ga ik mijn spullen voorbereiden op de reis naar huis. Ik heb vanochtend al een tasje met kleren voor in het vliegtuig en spullen om nog even te douchen apart gehouden en mijn zakmes en andere scherpe dingen uit mijn handbagage gehaald. Lekker opgefrist zit ik nog even een paar mailtjes te sturen als me ineens opvalt dat er nog iemand bezig is zijn rugzak in te pakken op een manier waaruit blijkt dat hij op reis gaat. Ik vraag waar hij naartoe gaat. Naar het vliegveld. Hij vraagt "Nederlander?". Ja, dat hoor je meteen hè. Hij gaat ook naar Amsterdam, maar met een vlucht die een uur voor de mijne vertrekt. Hij heeft dus iets meer haast en wil een taxi nemen. Ik stel voor om dan samen met de taxi te gaan.
In de taxi raken we aan de praat. Hij heeft er een reis van vier maanden door Zuid Amerika opzitten, is naar de Zuidpool geweest en gaat de komende acht maanden in Nederland sparen voor de volgende reis van vier maanden. Dat doet hij al een paar jaar zo.
Wat ik dan voor werk doe? Ah, lesgeven, muziektechnologie. Daar is zijn broer ook afgestudeerd, iets van tien jaar geleden. O, ken ik hem? Hoe heet hij? Peter. Ik heb er een beeld bij maar het landt nog niet.
Een halfuur, tien pogingen tot het maken van foto's van favela's vanuit de taxi en drie gespreksonderwerpen verder weet ik het ineens: ja Peter, die is toen met ons meegegaan naar Barcelona voor dat project. Verrek zeg, dat ik nou hier zijn broer weer tegenkom. Wat een klein landje is Nederland toch.
De luchthaven van Rio valt tegen. Geen restaurant en een paar hele dure taxfree winkeltjes. Ik kan in de grote hal mijn laptop inpluggen en opladen. Misschien wil ik in 't vliegtuig nog wat schrijven of vertalen maar of daar iets van terechtkomt is twijfelachtig.
We mogen boarden. Bij de gate staat een luidruchtig groepje Russen in de rij en ik denk "dit wordt een zware vlucht". Gelukkig blijken ze in de verkeerde rij te staan en ze worden een andere kant opgestuurd.
Naast me zitten twee jongedames. Ik denk "dit wordt een leuke vlucht". En dat werd het.